თარიღი: 4/5/2019
ნომერი: 5295/2/201
მუხლი: გამოსაქვითი ხარჯის ოდენობის კორექტირება არაპირდაპირი მეთოდით,
კატეგორია: გამოსაქვითი ხარჯები,
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
 

 №5295/2/2018 5.04.2019
გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა
მომჩივანი: შპს „ა.“
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, დ. გაბლიშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ადეიშვილის, მ. ბარათაშვილის, დ. გახარიას, შ. კომლაძის, დ. რუხაძის, გ. ფერაძის, გ. თინიკაშვილის შემადგენლობით, 5.04.2019 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „ა.-ის“ 31.01.2018 და 22.03.2019 წელს რეგისტრირებულ საჩივრებზე.

დავის საგანი:
1. გამოსაქვითი ხარჯების შემცირება;
2. ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზის განსაზღვრა აუდიტორთა შეფასების საფუძველზე.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
1. შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 15 იანვრის №521 ბრძანება;
2. აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 8 დეკემბრის №001-336 საგადასახადო მოთხოვნა.

დარიცხული თანხა: 9 844 ლარი
მათ შორის:
მოგების გადასახადი - 3 412 ლარი
ჯარიმა - 1 706 ლარი
საურავი - 1 762 ლარი
ქონების გადასახადი - 2 964 ლარი

პროცედურული გარემოებები
შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 1 სექტემბრის №23264 ბრძანების საფუძველზე განხორციელდა გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის კამერალური საგადასახადო შემოწმება. შემოწმების შედეგებზე 2017 წლის 5 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი, რის საფუძველზეც გამოიცა 2017 წლის 8 დეკემბერს №32970 ბრძანება და გადამხდელს წარედგინა №001-336 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულება დამატებით განისაზღვრა 6 880 ლარით. მათ შორის, მოგების გადასახადი - 3 412 ლარი, ჯარიმა - 1 706 ლარი და საურავი - 1 762 ლარი. ასევე, დაერიცხა ქონების გადასახადი 2 964 ლარის ოდენობით. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა 2017 წლის 19 დეკემბერს გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც 2018 წლის 15 იანვრის №521 ბრძანებით არ დააკმაყოფილა საჩივარი.

სადავო საკითხები:
1. გამოსაქვითი ხარჯების შემცირება
ფაქტების აღწერა
საზოგადოების საქმიანობის საგანს წარმოადგენს შერეული სასურსათო და საყოფაცხოვრებო საქონლით ვაჭრობა.
გადასახადის გადამხდელმა წარადგინა ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია და საბანკო ამონაწერი. შესაბამისად, გამოქვითვას დაექვემდებარა რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება, გადახდილი ხელფასები, კომუნალური მომსახურებისთვის გადახდილი თანხები, შეძენილი სამეურნეო საქონლის ღირებულება და ბანკის საკომისიოები წარდგენილი დოკუმენტაციის მიხედვით. ასევე, გამოქვითვას დაექვემდებარა დარიცხული ქონების გადასახადი. წლების მიხედვით შემცირებას დაექვემდებარა შეძენილი საქონლისა და ელექტროენერგიის ხარჯი და ასევე სხვა გამოქვითვები.

შემოსავლების სამსახურის არგუმენტაცია
არ არის წარმოდგენილი.

მომჩივნის არგუმენტაცია
საზოგადოების დირექტორი აღნიშნავს, რომ აქვს საკუთრების პირდაპირი მიყიდვის წესით პრივატიზირებული ფართი 124 კვ.მ. 1970 წელს აშენებულ კორპუსში. 1980 წლიდან მუშაობდა აღნიშნულ მისამართზე არსებულ საყოფაცხოვრებო მაღაზიაში პასუხისმგებელ პირად.
1992 წელს, სახელმწიფო საწარმოების შექმნის პერიოდში, აღნიშნული მაღაზია მოხვდა საპრივატიზაციო ნუსხაში. აუდიტის მიერ მითითებული მაღაზია შეფასებულ იქნა 1 850 აშშ დოლარად. 1995 წელს ფაქტიურად იძულებული გახდა მოეხდინა აღნიშნული მაღაზიის პრივატიზირება, რათა არ დაეკარგა სამუშაო ადგილი. 1997 წელს საქმიანობის გაგრძელების მიზნით შექმნა შპს „ა…“. საწესდებო კაპიტალი შეადგენდა 2 400 ლარს. აღსანიშნავია, რომ მაღაზია თავიდანვე იყო არარენტაბელური. ფართი მდებარეობს კორპუსების შიდა ეზოში, თუმცა, საარსებო მინიმუმის გამომუშავებას მაინც ახერხებდა. წლების მანძილზე მაღაზია ცვეთას განიცდიდა, ამას დაემატა ჯანმრთელობის მდგომარეობის გაუარესება, რამაც განაპირობა 2016 წელს წარმოების შეჩერება.
საზოგადოების დირექტორი მიუთითებს, რომ არის მარტოხელა, 72 წლის პენსიონერი. ცხადია, შეუძლებელია ამ პირობებში საზოგადოების შენახვა, რამაც გადააწყვეტინა აღნიშნული საზოგადოების ლიკვიდაცია, რასაც ადასტურებს რეესტრში 2017 წლის სექტემბერში შეტანილი განცხადებით. რამაც განაპირობა საზოგადოების 2014, 2015, 2016 წლების საქმიანობის საგადასახადო შემოწმება შესაბამისი სამსახურის აუდიტის მიერ. ამის შემდეგ შეიტყო, რომ საზოგადოების ლიკვიდაციის პროცედურები საკმაოდ დიდ თანხებთან იყო დაკავშირებული, რასაც საკუთარი სახსრებით ვერ გაწვდებოდა და იძულებული გახდა განცხადება უკან გამოეთხოვა.
მომჩივანი აღნიშნავს, რომ არის კეთილსინდისიერი გადამხდელი, თუმცა, შემოსავლების სამსახურის აუდიტის აქტის (05.12.2017წ.) მიხედვით დაეკისრა საკმაოდ დიდი გადასახადები, როგორც წარმოების ნაწილში, ასვე, ქონების აფასების ნაწილში, რასაც არ ეთანხმება.
მომჩივანი აღნიშნავს, რომ საქმიანობის პერიოდში სისტემატურად იღებდა გლეხისაგან სოფელში წარმოებულ პროდუქტებს. კერძოდ, თიანეთის რაიონის სოფელში მცხოვრები მ. წ.-სგან წარმოებულ ყველსა და ლობიოს, რეალიზაციის შემდგომი გადახდის პირობით. სამწუხაროდ, ამ პერიოდს დაემთხვა პირადი ტრაგედია, რამაც გამოიწვია ჯანმრთელობის გაუარესება. რადგან ბუღალტრულ საქმიანობასაც იგი ეწეოდა, ავიწყდებოდა შესყიდვის აქტის შევსება, რაც 2014-2015 წლებში მეტობად ჩაეთვალა - 22 749 ლარი. ამის შესახებ ახსნა-განმარტებით მიმართა აუდიტორს, თუმცა, ეს პირობა არ გაითვალისწინა და ჩაუთვალა მოგების გადასახადში. სამწუხაროდ, თავისმა გაუაზრებელმა შეცდომამ ჩააყენა ამ მდგომარეობაში და აუდიტის დეპარტამენტმა დააკისრა ძირითადი თანხა 3 412 ლარი, ამას დამატებული ჯარიმა - 1 706 ლარი და საურავი - 1 762 ლარი, რამაც საბოლოო ჯამში შეადგინა 6 880 ლარი. სამწუხაროდ, ვერც ზემოთხსენებულ პირს - მ. წ.-ს ვერ დაუკავშირდა, რათა დაედასტურებინა 2014-2015 წლებში მისგან შესყიდული სოფელში ნაწარმოები პროდუქტის ფაქტი.
მომჩივანი 22.03.2019 წელს დამატებით წარმოდგენილ საჩივარში მიუთითებს, რომ დარიცხვის საფუძველს წარმოადგენდა ის, რომ სოფლის მეურნეობის პროდუქტების შეძენისა და ელექტრო ენერგიის მოხმარების დოკუმენტები არ ქონდათ წარდგენილი. ამჟამად დაუკავშირდა მ. წ.-ს და წარმოადგენს მის მიერ დაწერილ წერილობით დასტურს იმის თაობაზე, რომ მომჩივანი ნამდვილად ყიდულობდა მისგან 2014 და 2015 წლებში სოფლის მეურნეობის პროდუქციას, კერძოდ, ყველს და ლობიოს. წერილის მიხედვით დასტურდება, რომ მომჩივნის მიერ შეძენილია სოფლის მეურნეობის პროდუქცია 2014 წელს 11 000 ლარის და 2015 წელს - 8 000 ლარის.
ასევე, განცხადებით მიმართეს შესაბამის სამსახურებს და წარმოადგენს მათ მიერ გაცემულ ცნობებს კომუნალური მომსახურების შესახებ: 2014 წელს - 1 787 ლარის; 2015 წელს - 1 442 ლარის.
შესაბამისად, წარმოდგენილი ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტების მიხედვით, ერთობლივი შემოსავლიდან გამოქვითვას ექვემდებარება: 2014 წელს - 12 787 ლარი; 2015 წელს - 9 442 ლარი.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში უნდა დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის 105-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ერთობლივი შემოსავლიდან გამოიქვითება ყველა ხარჯი, რომელიც დაკავშირებულია მის მიღებასთან, გარდა იმ ხარჯებისა, რომლებიც ამ კოდექსის თანახმად გამოქვითვას არ ექვემდებარება.
ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის მიხედვით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული, ყველა ხარჯი დოკუმენტურად უნდა იყოს დადასტურებული.
შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 20.02.2018 წლის №17370-21-14 წერილით წარმოდგენილი ინფორმაციის შესაბამისად დგინდება, რომ საზოგადოების საქმიანობის საგანს წარმოადგენდა შერეული სასურსათო და საყოფაცხოვრებო საქონლით ვაჭრობა. გადასახადის გადამხდელმა შემოწმების მსვლელობისას წარმოადგინა ხარჯის დამადასტურებელი დოკუმენტაცია და საბანკო ამონაწერი. შესაბამისად, გამოქვითვას დაექვემდებარა რეალიზებული პროდუქციის თვითღირებულება, გადახდილი ხელფასები, კომუნალური მომსახურებისთვის გადახდილი თანხები, შეძენილი სამეურნეო საქონლის ღირებულება და ბანკის საკომისიოები წარმოდგენილი დოკუმენტაციის მიხედვით. ასევე, გამოქვითვას დაექვემდებარა დარიცხული ქონების გადასახადი. წლების მიხედვით შემცირებას დაექვემდებარა შეძენილი საქონლისა და ელექტროენერგიის ხარჯი და ასევე, სხვა გამოქვითვები.
აუდიტის დეპარტამენტის ინფორმაციით, გადამხდელმა წარმოადგინა შესყიდვის აქტები, სადაც არ იდენტიფიცირდება მომწოდებელი და არც ხელმოწერილია. რამდენიმე აქტზე, სადაც იდენტიფიცირდება მომწოდებელი სხვისი პირადი ნომერია დატანილი. ასევე, წარმოდგენილია შესყიდვის აქტები, სადაც მომწოდებელი არის შეზღუდული პასუხილმგებლობის საზოგადოება და აღნიშნულ ოპერაციებზე არ არის გამოწერილი ზედნადებები. შესაბამისად, შემოწმების მიერ არ მოხდა აღნიშნული ხარჯების აღიარება.
ზემოაღნიშნული ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ უნდა დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს შესყიდვის აქტებზე, რომლებიც არ აკმაყოფილებენ კანონმდებლობით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს, ხარჯები გაანგარიშდეს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით.

2. ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზის განსაზღვრა აუდიტორთა შეფასების საფუძველზე
ფაქტების აღწერა
შესამოწმებელ პერიოდში გადასახადის გადამხდელს საკუთრებაში გააჩნდა არასაცხოვრებელი ფართი, სადაც ეწეოდა ეკონომიკურ საქმიანობას. საზოგადოების მიერ წარდგენილი ქონების გადასახადის დეკლარაციების მიხედვით აქტივის საბალანსო ღირებულება არ შეესაბამება ქონების რეალურ საბაზრო ფასს. გადამხდელს არ წარუდგენია დოკუმენტაცია ან წერილობითი ახსნა-განმარტება, ქონების საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით. აქედან გამომდინარე, ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზა 2014-2016 წლებში განისაზღვრა აუდიტის დეპარტამენტის სერთიფიცირებულ აუდიტორთა მიერ წარმოდგენილი შეფასების მიხედვით. პირს დასაბეგრი ქონების ღირებულების სხვაობაზე დაერიცხა ქონების გადასახადის ძირითადი თანხა.

შემოსავლების სამსახურის არგუმენტაცია
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, რომლის თანახმად ქონების გადასახადის გადამხდელია:
ა) რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია – მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე.
საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია გადასახადის გადამხდელს, გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, საგადასახადო შემოწმებისას დასაბეგრი ქონების ღირებულება განუსაზღვროს საბაზრო ფასით. თუ დასაბეგრი ქონების საბაზრო ფასი აღემატება მის საბალანსო ღირებულებას:
სსკ-ის 205-ე მუხლის თანახმად, ქონების გადასახადის საგადასახადო პერიოდად ითვლება კალენდარული წელი. საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ – მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით.
საქმეზე არსებული მასალების შესწავლის შედეგად და საბჭოზე გამოთქმული მოსაზრებების გათვალისწინებით დავების განხილვის საბჭოს მიაჩნია, რომ აუდიტის დეპარტამენტის მიერ შემოწმების აქტით განხორციელებული დარიცხვა შესაბამისობაშია კანონმდებლობასთან და არ არსებობს მომჩივნის საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძველი.

მომჩივნის არგუმენტაცია
მომჩივანი თავისი დაანგარიშებიდან და შესაძლებლობიდან გამომდინარე, ქონების გადასახადს იხდიდა 69 ლარს და მიწის გადასახადს - 6 ლარს. თუმცა, შემოსავლების სამსახურმა მოითხოვა ქონების თავიდან აფასება. სამწუხაროდ, ფინანსური მდგომარეობიდან გამომდინარე, ამის საშუალება არ გააჩნია და მისთვის გაურკვეველ საფუძველზე ქონება შეუფასდა საბაზრო ღირებულებიდან გამომდინარე, რამაც შეადგინა 2014 წელს - 84 810 ლარი; 2015 წელს - 91 588 ლარი; 2016 წელს - 119 993 ლარი. თუმცა, არ გაითვალისწინეს შენობის წლოვანება, მდგომარეობა, მდებარეობა, ცვეთის ხარისხი და რაც მნიშვნელოვანია, წარმოების რენტაბელობა.
წლების მანძილზე თავდაუზოგავი მუშაობით, ფიქრობს პირნათლად შეასრულა სახელმწიფოს მიერ დაკისრებული ვალდებულებები, იხდიდა ყველა გადასახადს და ასევე, შეძლებისდაგვარად, ეწეოდა საქველმოქმედო საქმიანობასაც, თუმცა, არც ამის დამადასტურებელი დოკუმენტები არ შეუნახავს.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, მომჩივანი ითხოვს გათვალისწინებულ იქნეს მისი უკიდურესად მძიმე მდგომარეობა და გაუქმდეს დარიცხული თანხები.
22.03.2019 წელს დამატებით წარმოდგენილ საჩივარში გადასახადის გადამხდელი მიუთითებს, რომ შემმოწმებლებმა არ გაითვალისწინეს მომჩივნის განცხადება იმის თაობაზე, რომ აღნიშნული საბაზრო ფასი არ შეესაბამება ქონების რეალურ საბაზრო ღირებულებას იქნიდან გამომდინარე, რომ შენობა არის ამორტიზირებული, არაა გარემონტებული და მისთვის ასეთი ფასის მიყენება შესაძლებელი იქნებოდა იმ შემთხვევაში, რომ ის მდებარეობდეს კომერციულად ხელსაყრელ ადგილას და რაიონის ცენტრალურ მაგისტრალზე. ამასთან, ქონების შეფასება მოხდა ზეპირად - შემფასებელი არ მისულა და არ უნახავს შენობა.
მომჩივანი აღნიშნავს, რომ არ აქვს მატერიალური შესაძლებლობა, რომ დაექირავებონა კერძო შემფასებელი და შეეფასებინა ქონება რეალური საბაზრო ფასით.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, ქონების გადასახადის გადამხდელია რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია – მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე.
ამავე კოდექსის 202-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საწარმოსთვის/ ორგანიზაციისთვის ქონების გადასახადის წლიური განაკვეთი განისაზღვრება დასაბეგრი ქონების ღირებულების არა უმეტეს 1 პროცენტის ოდენობით. ამავე მუხლის მე-4 ნაწილის (შემოწმების პერიოდში მოქმედი რედაქცია) მიხედვით, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია გადასახადის გადამხდელს, გარდა ამ მუხლის მე-2 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, საგადასახადო შემოწმებისას დასაბეგრი ქონების ღირებულება განუსაზღვროს საბაზრო ფასით. თუ დასაბეგრი ქონების საბაზრო ფასი აღემატება მის საბალანსო ღირებულებას, პირს დასაბეგრი ქონების ღირებულების სხვაობაზე დაერიცხება ქონების გადასახადის ძირითადი თანხა. ამასთანავე, აღნიშნულ თანხაზე საურავი დაეკისრება მხოლოდ საგადასახადო მოთხოვნის ჩაბარების დღის შემდეგ 30-ე დღიდან, ხოლო აღნიშნული სხვაობა გადასახადის შემცირებად არ ჩაითვლება.
საგადასახადო კოდექსის 205-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საწარმო/ორგანიზაცია ქონების გადასახადის დეკლარაციას შესაბამის საგადასახადო ორგანოს წარუდგენს არა უგვიანეს კალენდარული წლის 1 აპრილისა და ამავე ვადაში იხდის ქონების გადასახადს, გარდა ამ მუხლის მე-7 ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა. დეკლარაციაში მონაცემები დასაბეგრი ქონების შესახებ შეიტანება გასული საგადასახადო წლის მიხედვით, ხოლო დასაბეგრი მიწის შესახებ – მიმდინარე საგადასახადო წლის მიხედვით.
შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 20.02.2018 წლის №17370-21-14 წერილით წარმოდგენილი ინფორმაციის შესაბამისად დგინდება, რომ საზოგადოებას საკუთრებაში გააჩნია არასაცხოვრებელი ფართი, სადაც ეწეოდა ეკონომიკურ საქმიანობას. პირის მიერ წარმოდგენილი ქონების გადასახადის დეკლარაციების მიხედვით აქტივის საბალანსო ღირებულება არ შეესაბამება ქონების რეალურ საბაზრო ფასს. გადასახადის გადამხდელს არ წარმოუდგენია დოკუმენტაცია ან წერილობითი ახსნა-განმარტება, ქონების საბაზრო ღირებულებასთან დაკავშირებით. აქედან გამომდინარე, ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზა 2014-2016 წლებში განისაზღვრა აუდიტის დეპარტამენტის სერთიფიცირებულ აუდიტორთა მიერ წარმოდგენილი შეფასების მიხედვით. პირს დასაბეგრი ქონების ღირებულების სხვაობაზე დაერიცხა ქონების გადასახადის მხოლოდ ძირითადი თანხა.
ზემოღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.
ამასთან, აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 8 დეკემბრის №001-336 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახულ სანქციებთან დაკავშირებით საბჭო მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის 21 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, დავის განმხილველი ორგანო ვალდებულია გამოიყენოს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა.
„საქართველოს საგადასახადო კოდექსში ცვლილებების შეტანის შესახებ“ 27.12.2018 წლის კანონის თანახმად, საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლს დაემატა შემდეგი შინაარსის 21 ნაწილი: „21. საურავის დარიცხვა წყდება მისი დარიცხვის ვალდებულების წარმოშობის დღიდან 3 წლის გასვლის თარიღიდან.“
საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2, მე-3 და მე-5 ნაწილები ჩამოყალიბდა ახალი რედაქციით:
„2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.
21. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.
22. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.
3. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში შესამცირებლად გამოანგარიშებული თანხის/დაბრუნებას დაქვემდებარებული თანხის გაზრდა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირებად განიხილება და შესაბამის შემთხვევაში იწვევს ამ მუხლის პირველი−22 ნაწილებით გათვალისწინებულ პასუხისმგებლობას.
5. საგადასახადო შემოწმების შედეგად ამ მუხლის შესაბამისად შეფარდებული ჯარიმების ჯამური ოდენობა არ უნდა აღემატებოდეს ამ საგადასახადო შემოწმების შედეგად გადასახდელად დარიცხული გადასახადების თანხების ოდენობას.“
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან საგადასახადო დავის პერიოდში, სანქციის განმსაზღვრელ ნორმებში განხორციელდა ცვლილებები და ამ ცვლილებებით სანქციები, ამავე ნორმებში მითითებული პირობების არსებობისას შემსუბუქებულია, საბჭოს მიზანშეწონილად მიაჩნია, აუდიტის დეპარტამენტს დაევალოს, შეისწავლოს შეფარდებული სანქციების სსკ-ის 272-ე და 275-ე მუხლებში 2018 წლის 27 დეკემბრის N4225-რს კანონით განხორციელებული ცვლილებებთან შესაბამისობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში განახორციელოს საგადასახადო შემოწმების შედეგად დარიცხული სანქციების კორექტირება.

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ბ“ ქვეპუნქტით, 305-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და გადაწყვიტა:

1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. ნაწილობრივ გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 15 იანვრის №521 ბრძანება;
3. ნაწილობრივ გაუმდეს აუდიტის დეპარტამენტის 2017 წლის 8 დეკემბრის №001-336 საგადასახადო მოთხოვნა;
4. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს, შესყიდვის აქტებზე, რომლებიც არ აკმაყოფილებენ კანონმდებლობით გათვალისწინებულ მოთხოვნებს, ხარჯები გაანგარიშდეს არაპირდაპირი მეთოდის გამოყენებით;
5. აუდიტის დეპარტამენტს დაევალოს დარიცხული სანქციების კორექტირება (შემცირება) ამ გადაწყვეტილების შესაბამისად;
6. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
7. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი, მე-12 კილომეტრი, №6) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.
დათო გაბლიშვილი

სხდომის თავმჯდომარე