თარიღი: 5/1/2019
ნომერი: 8135/2/201
მუხლი: დავების განხილვის საბჭოს გადაწყვეტილების განმარტება,
კატეგორია: პროცედურა,
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
 

№8135/2/2019 1.05.2019
გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა
განმცხადებელი: შპს „ე--“ (ს/ნ --)
განცხადების რეგისტრაციის თარიღი: 19.04.2019
საჩივარი: №6106/2/2018 და №6522/2/2018
საბჭოს გადაწყვეტილების მიღების თარიღი: 29.03.2019
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, ლ. ბარნაბიშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ადეიშვილის, მ. ბარათაშვილის, დ. გაბლიშვილის, დ. გახარიას, გ. თინიკაშვილის, შ. კომლაძის, დ. რუხაძის, გ. ფერაძის შემადგენლობით, 1.05.2019 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „ე--“ 19.04.2019 წელს წარმოდგენილ განცხადებაზე საბჭოს 29.03.2019 წლის გადაწყვეტილების განმარტების თაობაზე.
განმცხადებლის მოთხოვნა:
აუდიტის დეპარტამენტის შუალედური აქტის საფუძველზე 27.12.2017 წლის №35606 ბრძანებით დაერიცხა 324120.24 ლარი, მათ შორის; ძირითადი 124607 ლარი, ჯარიმა 117223 ლარი და საურავი 82290.24 ლარი. შემოსავლების სამსახურმა 29.05.2018 წლის №13076 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა, კერძოდ სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე გაათავისუფლა შემოწმების აქტით დარიცხული დღგ-ის დეკლარაციაში გადასახადის თანხის შემცირებისათვის სსკ-ის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმისგან.
შემოწმების აქტის საფუძველზე აუდიტის დეპარტამენტის 29.06.2018 წლის №16477 ბრძანებით დაერიცხა 768680.32 ლარი, მათ შორის ძირითადი 347811 ლარი, ჯარიმა 296862 ლარი და საურავი 124007.32 ლარი. შემოსავლების სამსახურმა 31.07.2018 წლის № 20334 ბრძანებით საჩივარი არ დააკმაყოფილა. მათთვის გაუგებარია ერთი და იგივე საქმეზე ორი სხვადასხვა შინაარსის აქტი.
2014 წლის საანგარიშო პერიოდზე დავების დეპარტამენტის მიერ მიღებული გადაწყვეტილება ითვალისწინებდა ზემოთ აღნიშნულ შეღავათებს. მიუხედავად იმისა, რომ 2015-2016 და 2017 წლებში არც საქმიანობის კუთხით და არც გადასახადების გადახდის კუთხით არაფერი შეცვლილა, 2014 წელზე გავრცელებული შეღავათი დანარჩენ სამ წელიწადზე გავრცელდა თუ არა გაუგებარია.
ითხოვს სარეზოლუციო ნაწილის შემდეგი სამი პუნქტის განმარტებას:
1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. ნაწილობრივ გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის 29.05.2018 წლის №13076 და 31.07.2018 წლის №20334 ბრძანებები;
3. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს დარიცხული სანქციების კორექტირება (შემცირება) ამ გადაწყვეტილების შესაბამისად;
პროცედურული გარემოებები
შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის მიერ ჩატარდა შპს „ე--“ საგადასახადო შემოწმება, 1.01.2014 წლიდან 31.12.2014 წლამდე საანგარიშო პერიოდზე 2017 წლის 25 დეკემბერს შედგა საგადასახადო შემოწმების შუალედური აქტი, ხოლო 1.01.2015 წლიდან 2.11.2017 წლამდე საანგარიშო პერიოდზე 2018 წლის 21 ივნისს შედგა საგადასახადო შემოწმების აქტი.
შემოწმების აქტების თანახმად:
- საზოგადოება მის მიერ განხორციელებულ საქმიანობას, განიხილავს სამედიცინო მომსახურებად და სსკ-ის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დღგ-საგან ჩათვლის უფლების გარეშე გათავისუფლებულ ოპერაციად.
შემოწმებამ იხელმძღვანელა „პაციენტის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონით (მე-4 მუხლის „თ“ ქვეპუნქტით), „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონით (მე-3 მუხლის „ჩ1“ ქვეპუნქტით), „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“ საქართველოს კანონით (მე-3 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით) და მიიჩნია, რომ საზოგადოების მიერ განხორციელებული საქმიანობა არ წარმოადგენს სამედიცინო მომსახურებას და არ არის გათავისუფლებული სსკ-ის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით. შედეგად, დღგ-ში დაერიცხა ძირითადი გადასახადი, რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობისათვის ჯარიმა სსკ-ის 282-ე მუხლის საფუძველზე და დეკლარაციაში გადასახადის შემცირებისათვის ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის შესაბამისად.
- აღწერილი ფაქტობრივი გარემოებებიდან გამომდინარე შემოწმებამ დაადგინა, რომ გადამხდელის საქმიანობა არ წარმოადგენს სამედიცინო მომსახურებას, შესაბამისად საზოგადოებაზე არ ვრცელდება სსკ-ის 206-ე მუხლის პირველი ნაწილის „წ“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული შეღავათი და არ არის გათავისუფლებული ქონების გადასახადისაგან.
შედეგად შემოწმების მიერ განისაზღვრა ქონების გადასახადით დასაბეგრი ბაზა, რამაც გამოწვია თანხების დარიცხვა ქონების გადასახადის სახით და განისაზღვრა ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის საფუძველზე.
შუალედური აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 27.12.2017 წლის №35606 ბრძანება, №005-369 „საგადასახადო მოთხოვნა“ და გადამხდელს დაერიცხა სულ 324120.24 ლარი, მათ შორის: ძირითადი 124607 ლარი, ჯარიმა 117223 ლარი და საურავი 82290.24 ლარი. გადამხდელმა საჩივრით მიმართა შემოსავლების სამსახურს, რომელმაც 29.05.2018 წლის №13076 ბრძანებით საჩივარი ნაწილობრივ დააკმაყოფილა.
შემოწმების აქტის საფუძველზე გამოიცა აუდიტის დეპარტამენტის 29.06.2018 წლის №16477 ბრძანება, №005-112 „საგადასახადო მოთხოვნა“ და გადამხდელს დამატებით დაერიცხა სულ 768680.32 ლარი, მათ შორის: ძირითადი 347811 ლარი, ჯარიმა 296862 ლარი და საურავი 124007.32 ლარი. გადამხდელის საჩივარი შემოსავლების სამსახურის 31.07.2018 წლის №20334 ბრძანებით არ დაკმაყოფილდა.
შემოსავლების სამსახურის 29.05.2018 წლის №13076 ბრძანებით: საბჭომ მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული საქმიანობა (სამედიცინო ნარჩენების გადამუშავება) არ მიეკუთვნება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ჩათვლის უფლების გარეშე დღგ-ისგან გათავისუფლებულ ოპერაციას. ამასთან მიიჩნია, რომ დღგ-ს გადამხდელად რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობის ნაწილში დამატებითი დარიცხვა (დღგ-ის დეკლარაციაში გადასახადის თანხის შემცირება) გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით, რის გამოც მომჩივანი სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე უნდა გათავისუფლდეს შემოწმების აქტით დარიცხული, დღგ-ის დეკლარაციაში გადასახადის თანხის შემცირებისათვის შემოწმების აქტში მითითებული სსკ-ის 275-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმისგან.
შემოსავლების სამსახურის 31.07.2018 წლის №20334 ბრძანებით:
საბჭომ მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული საქმიანობა (სამედიცინო ნარჩენების გადამუშავება) არ მიეკუთვნება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებულ ჩათვლის უფლების გარეშე დღგ-ისგან გათავისუფლებულ ოპერაციას.
შემოსავლების სამსახურის 29.05.2018 წლის №13076 და 31.07.2018 წლის №20334 ბრძანებებით: საბჭომ მიიჩნია, რომ ვინაიდან გადასახადის გადამხდელის მიერ განხორციელებული საქმიანობა არ მიეკუთვნება სამედიცინო საქმიანობას (სამედიცინო მომსახურებას), შემოწმებით ქონების გადასახადის ნაწილში განხორციელებული დარიცხვა შესაბამისობაშია კანონმდებლობასთან და არ არსებობს აღნიშნულ ნაწილში საჩივრის დაკმაყოფილების სამართლებრივი საფუძვლები.
აღნიშნული გადაწყვეტილებები გადამხდელის მიერ გასაჩივრდა 18.06.2018 წელს და 20.08.2018 წელს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.
საბჭოს 29.03.2019 წელს მიღებული გადაწყვეტილების სარეზოლუციო ნაწილი ჩამოყალიბდა შემდეგნაირად:
1. საჩივარი დაკმაყოფილდეს ნაწილობრივ;
2. ნაწილობრივ გაუქმდეს შემოსავლების სამსახურის 29.05.2018 წლის №13076 და 31.07.2018 წლის №20334 ბრძანებები;
3. დაევალოს აუდიტის დეპარტამენტს დარიცხული სანქციების კორექტირება (შემცირება) ამ გადაწყვეტილების შესაბამისად;
4. დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
5. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი, მე-12 კილომეტრი, №6) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.

საბჭოს შეფასება:
რა სამართლებრივ და ფაქტობრივ გარემოებებზე დაყრდნობით მიიღო საბჭომ გადაწყვეტილება
საბჭოს 29.03.2019 წელს მიღებული გადაწყვეტილების სამოტივაციო ნაწილში სადავო საკითხებთან დაკავშირებით მითითებულია შემდეგი:

1. სამედიცინო ნარჩენების შეგროვების, გატანის და განადგურების მომსახურების არასამედიცინო საქმიანობად განხილვა, შედეგად დღგ-ში განხორციელებული დარიცხვა.
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 157-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, პირი, რომელიც ეწევა ეკონომიკურ საქმიანობას და რომლის მიერ ნებისმიერი უწყვეტი 12 კალენდარული თვის განმავლობაში განხორციელებული, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხა აღემატება100 000 ლარს:
ა) ვალდებულია დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციისათვის მიმართოს საგადასახადო ორგანოს დასაბეგრი ოპერაციების საერთო თანხის 100 000 ლარზე გადაჭარბების დღიდან არა უგვიანეს 2 სამუშაო დღისა;
ბ) დღგ-ის გადამხდელად ითვლება იმ დასაბეგრი ოპერაციის განხორციელების მომენტიდან (ამ ოპერაციის ჩათვლით), რომლის მიხედვითაც დასაბეგრი ოპერაციის საერთო თანხა გადააჭარბებს 100 000 ლარს.
საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად: დღგ ით დასაბეგრი ოპერაციებია:
ა) საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში საქონლის მიწოდება ან/და მომსახურების გაწევა.
ამავე კოდექსის 167-ე მუხლის პრველი-მე-4 ნაწილების შესაბამისად:
1. დღგ-ისგან გათავისუფლება არსებობს ჩათვლის უფლებით და ჩათვლის უფლების გარეშე.
2. ოპერაციის გათავისუფლება ჩათვლის უფლებით გულისხმობს, რომ ოპერაცია არ ექვემდებარება დღგ-ის დარიცხვას (არ იბეგრება) და გამოიყენება ჩათვლის უფლება.
3. ოპერაციის გათავისუფლება ჩათვლის უფლების გარეშე გულისხმობს, რომ ოპერაცია არ ექვემდებარება დღგ-ის დარიცხვას (არ იბეგრება) და არ გამოიყენება ჩათვლის უფლება.
4. გადასახადის გადამხდელს უფლება აქვს, დასაბეგრი ოპერაციების მიმართ არ გამოიყენოს ჩათვლის უფლების გარეშე დღგ-ისგან გათავისუფლება, რაც გულისხმობს, რომ დასაბეგრი ოპერაცია ექვემდებარება დღგ-ის დარიცხვას და მიიღება ჩათვლა.
საგადასახადო კოდექსის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის თანახმად: ჩათვლის უფლების გარეშე დღგ-ისგან გათავისუფლებულია:
ე) სამედიცინო მომსახურების გაწევა.
ამავე კოდექსის 171-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად: დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული პირი ვალდებულია შესაბამის საგადასახადო ორგანოში წარადგინოს დღგ-ის დეკლარაცია ყოველ საანგარიშო პერიოდზე არა უგვიანეს ამ პერიოდის მომდევნო თვის 15 რიცხვისა და ამავე ვადაში გადაიხადოს დღგ.
საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის შესაბამისად, პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა, იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.
საგადასახადო კოდექსის 282-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობა იწვევს პირის დაჯარიმებას რეგისტრაციის გარეშე საქმიანობის პერიოდში განხორციელებული დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციების (გარდა გათავისუფლებული ოპერაციებისა) თანხის 5 პროცენტის ოდენობით.
საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის მე-6 ნაწილის შესაბამისად, საგადასახადო ურთიერთობების რეგულირებისას ამ კოდექსში გამოყენებული საქართველოს კანონმდებლობის ტერმინები და ცნებები გამოიყენება იმ მნიშვნელობით, რა მნიშვნელობაც მათ აქვთ შესაბამის კანონმდებლობაში, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.
სამედიცინო საქმიანობის ცნებას განმარტავს „პაციენტის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონი და „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონი.
„პაციენტის უფლებების შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-4 მუხლის „თ“ ქვეპუნქტით შესაბამისად „სამედიცინო მომსახურება – დიაგნოსტიკის, მკურნალობის, პროფილაქტიკის ან სამედიცინო რეაბილიტაციის მიზნით სამედიცინო მომსახურების გამწევის მიერ პაციენტისათვის ჩატარებული ნებისმიერი მანიპულაცია და პროცედურა.
„ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ჩ1“ პუნქტით სამედიცინო საქმიანობა (სამედიცინო მომსახურება) - საქმიანობა, რომელიც დაკავშირებულია დაავადებათა პროფილაქტიკასთან, დიაგნოსტიკასთან, მკურნალობასთან, პაციენტის ჯანმრთელობის მდგომარეობის შენარჩუნებასთან, გაუმჯობესებასთან და აღდგენასთან (ფსიქიკურ, სოციალურ, სამედიცინო და ფიზიკურ რეაბილიტაციასთან), პალიატიურ მზრუნველობასთან, პაციენტის სამედიცინო მოვლასთან, პროთეზირებასთან, პაციენტის სამედიცინო ტრანსპორტირებასთან, პაციენტის სამედიცინო განათლებასთან, სასამართლო სამედიცინო ექსპერტიზასთან, სასამართლო ფსიქიატრიულ ექსპერტიზასთან, საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის დაცვის ღონისძიებებთან და სამედიცინო დაწესებულებებში გაწეულ, სამედიცინო საქმიანობასთან დაკავშირებულ თანმხლებ მომსახურებასთან და ხორციელდება დადგენილი წესით“.
„საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-3 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის დაცვა არის მოსახლეობის ჯანმრთელობის გაუმჯობესებისაკენ, დაავადებათა პრევენციისა და კონტროლისაკენ მიმართულ ღონისძიებათა ერთობლიობა“. ხოლო ამავე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად განმარტებულია: „სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელი – სამედიცინო მომსახურების მიმწოდებელი ფიზიკური ან იურიდიული პირი, რომელსაც აქვს დამოუკიდებელი საექიმო საქმიანობის განხორციელების სახელმწიფო სერტიფიკატი ან შესაბამისი სამედიცინო საქმიანობის განხორციელების ლიცენზია“
შემოწმებამ დაადგინა, რომ საზოგადოება მის მიერ გახორციელებულ საქმიანობას განიხილავს სამედიცინო მომსახურებად და დღგ-ისაგან გათავისუფლებულ ოპერაციად ჩათვლის უფლების გარეშე. შემოწმებამ მიიჩნია, რომ საზოგადოების მიერ გაწეული საქმიანობა არ წარმოადგენს სამედიცინო მომსახურებას და არ არის გათავისუფლებული სსკ-ის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტით. შედეგად გადამხდელს დაერიცხა თანხები დღგ-ში, განესაზღვრა ჯარიმები სსკ-ის 275-ე და 282-ე მუხლების საფუძველზე.
შემოსავლების სამსახურის 29.05.2018 წლის №13076 და 31.07.2018 წლის №20334 ბრძანებებით მიღებული სადავო გადაწყვეტილებებით გადამხდელის მიერ განხორციელებული საქმიანობა მიიჩნია, რომ არ მიეკუთვნება სამედიცინო საქმიანობას და რომ იგი არ არის გათავისუფლებული დღგ-ისაგან ჩათვლის უფლების გარეშე.
მომჩივანი არ ეთანხმება შემოსავლების სამსახურის სადავო გადაწყვეტილებებში დაფიქსირებულ საბჭოს პოზიციებს და მიიჩნევს, რომ სამედიცინო ნარჩენების შეგროვება, გატანა და განადგურება/უტილიზაცია სხვა არაფერია, თუ არა დაავადებათა პრევენციისკენ, კონტროლისკენ, მოსახლეობის ჯანმრთელობის გაუმჯობესებისკენ მიმართული, სამედიცინო საქმიანობასთან დაკავშირებული თანმხლები მომსახურება, რომელსაც საზოგადოება დადგენილი წესის სრული დაცვით ახორციელებს. სამედიცინო ნარჩენების შეგროვება, შენახვა, გატანა და უტილიზაცია/განადგურება წარმოადგენს სამედიცინო დაწესებულებაში გაწეულ, საქმიანობასთან დაკავშირებულ თანმდევ მომსახურებას, რომელიც გაწეულია არა უშუალოდ პაციენტისთვის, არამედ სამედიცინო დაწესებულებისთვის, თუმცა ეს მომსახურება წარმოადგენს პაციენტის ჯანმრთელობის გაუმჯობესების, დაავადებათა პრევენციისა და კონტროლის გარანტს. საზოგადოების მიერ სამედიცინო დაწესებულებებში შეგროვებულ გატანილ და განადგურებულ ნარჩენებს შეუძლებელია ქონდეს სხვა წარმომავლობა გარდა სამედიცინოსი. მსგავსი ნარჩენები წარმოიშვება მხოლოდ და მხოლოდ პაციენტზე განხორციელებული უშუალო მანიპულაციებით, რაც კიდევ ერთხელ უსვამს ხაზს მის სამედიცინო ბუნებას. სამედიცინო ნარჩენების მართვა სამედიცნო საქმიანობის ნაწილია, კერძოდ სამედიცინო მომსახურების თანმხლები მომსახურებაა, რომელიც შეიძლება განხორციელდეს დამოუკიდებელ კონტრაქტორთან გაფორმებული ხელშეკრულების საფუძველზე. საზოგადოების მიერ ხორციელდება: ნარჩენის სამედიცინო დაწესებულებიდან გატანა, დეზინფექცია, სტერელიზაცია, ნარჩენის მოცულობის შემცირების მიზნით მისი ინსენერიზაცია და მარხვა. სადეზინფექციო საქმიანობები: დეზინფექცია, დეზინსექცია და დერატიზაცია განეკუთვნება სამედიცინო საქმიანობათა ნუსხაში შემავალ საქმიანობებს, შესაბამისად ნარჩენის დეზინფექცია-სტერილიზაციის ნაწილში სამედიცინო ნარჩენის მართვა ცალსახად მიეკუთვნება სამედიცინო საქმიანობის სფეროს და ამავე ნაწილში საზოგადოება თავისუფალი უნდა იყოს დღგ-ის გადახდისგან.
ამასთან, მომჩივანი წარმოადგენს დანართების სახით შპს „დეზინფექციის, დერატიზაციისა და სტერელიზაციის სპეციალიზებული ეპიდზედამხედველობის ცენტრის“ სახელზე საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს (24.06.2010 წლის №01-18/03/7718), ამავე სამინისტროს სამედიცინო საქმიანობის სახელმწიფო რეგულირების სააგენტოს (17.06.2010 წლის №21-017/32-1932) წერილებს, კონკრეტულად, ზემოაღნიშნული საზოგადოების წერილების პასუხად, მაგრამ წერილები, რაც მომჩივნის მიერ განხორციელებული საქმიანობის სამედიცინო საქმიანობისათვის მიკუთვნებას დაადასტურებდა, წარმოდგენილი არ არის.
აღსანიშნავია, რომ გადამხდელის მიერ გაწეული მომსახურების სამედიცინო საქმიანობისათვის მიკუთვნება არც შემოსავლების სამსახურის დავების დეპარტამენტის წერილების პასუხად გამოგზავნილი საქართველოს შრომის, ჯანმრთელობისა და სოციალური დაცვის სამინისტროს 2018 წლის 17 აპრილის №01/21844 და 10 მაისის №01/27298 წერილებში გამოთქმულ მოსაზრებებითაც არ დასტურდება.
აუდიტის დეპარტამენტი 06.07.2018 წლის №73068-21-14 და 31.08.2018 წლის №97231-21-14 წერილებით წარმოდგენილ ინფორმაციებში ეყრდნობა რა „პაციენტის უფლებების შესახებ“ (მე-4 მუხლი „თ“ პუნქტი), „ჯანმრთელობის დაცვის შესახებ“ (მე-3 მუხლის „ჩ1), „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“(მე-3 მუხლის „დ“ ქვეპუნქტი) საქართველოს კანონებს სამედიცინიო საქმიანობის, სამედიცინო მომსახურებების განმარტებების თაობაზე, აღნიშნავს, რომ ხსენებულ კანონთა განმარტებებიდან გამომდინარე, გადამხდელის საქმიანობა არ წარმოადგენს სამედიცინო მომსახურებას და არ განეკუთვნება სსკ-ის 168-ე მუხლის მე-2 ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის განთავისუფლებას.
ზემოაღნიშნული საკანონმდებლო ნორმების გათვალისწინებით, ფაქტობრივი გარემოებების და მხარეთა არგუმენტაციის საფუძველზე, საბჭო მიიჩნევს, რომ საზოგადოების მიერ სამედიცინო დაწესებულებისათვის გაწეული მომსახურება ვერ ჩაითვლება დღგ-ისაგან გათავისუფლებულ სამედიცინო მომსახურებად, შესაბამისად, შემმოწმებელთა ქმედება მართებულია, შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება მართლზომიერი და არ არსებობს აღნიშნულ ნაწილში სადავო გადაწყვეტილებების გაუქმების საფუძველი.

2. ქონების გადასახადში განხორციელებული დარიცხვა
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 201-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ქონების გადასახადის გადამხდელია:
ა) რეზიდენტი საწარმო/ორგანიზაცია მის ბალანსზე ძირითად საშუალებად ან/და საინვესტიციო ქონებად აღრიცხულ აქტივებზე, დაუმონტაჟებელ მოწყობილობებზე, დაუმთავრებელ მშენებლობაზე, აგრეთვე მის მიერ ლიზინგით გაცემულ ქონებაზე;
ამავე კოდექსის 202-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საწარმოსთვის/ორგანიზაციისთვის ქონების გადასახადის წლიური განაკვეთი განისაზღვრება დასაბეგრი ქონების ღირებულების არა უმეტეს 1 პროცენტის ოდენობით. ამ ნაწილის მიზნებისათვის დასაბეგრი ქონების ღირებულება არის საშუალო წლიური საბალანსო ნარჩენი ღირებულება (გამოიანგარიშება კალენდარული წლის დასაწყისისა და ბოლოსთვის აქტივების საშუალო ღირებულების მიხედვით), რომელიც ქვემოთ ჩამოთვლილ შემთხვევებში მხოლოდ უძრავ ქონებასთან მიმართებით უნდა გაიზარდოს:
ა) 2000 წლამდე მიღებულ აქტივებზე – 3-ჯერ;
ბ) 2000 წლიდან 2004 წლამდე მიღებულ აქტივებზე – 2-ჯერ; გ) 2004 წელს მიღებულ აქტივებზე – 1.5-ჯერ;
დ) იმ აქტივებზე, რომელთა მიღების შესახებ ინფორმაცია არ არსებობს, – ამ ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტით განსაზღვრული ოდენობით.
საგადასახადო კოდექსის 206-ე მუხლის პირველი ნაწილის „წ“ ქვეპუნქტის თანახმად, ქონების გადასახადისაგან გათავისუფლებულია:
წ) სამედიცინო საქმიანობისათვის გამოყენებული ქონება, გარდა მიწისა, რომელიც სამედიცინო დაწესებულებათა საკუთრებაშია ან ასეთ დაწესებულებებზე ლიზინგით არის გაცემული.
საქმეში არსებული მასალების, ზემოაღნიშნულ საკანონმდებლო ნორმებზე დაყრდნობით და იმის გათვალისწინებით, რომ პირველი დავის საგანთან მიმართებით მიღებული გადაწყვეტილებიდან გამომდინარე, გადამხდელის მიერ განხორციელებული საქმიანობა არ მიეკუთვნება სამედიცინო საქმიანობას (სამედიცინო მომსახურებას), შემოწმებით ქონების გადასახადის ნაწილში განხორციელებული დარიცხვა შესაბამისობაშია კანონმდებლობასთან, აღნიშნულზე შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილებები მართლზომიერია და არ არსებობს აღნიშნულ ნაწილში საჩივრების დაკმაყოფილების საფუძვლები.
ამასთან, აუდიტის დეპარტამენტის 27.12.2017 წლის წლის №005-369 და 29.06.2018 წლის №005-112 საგადასახადო მოთხოვნებში ასახულ სანქციებთან დაკავშირებით, საბჭო მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის 21 ნაწილზე, რომლის თანახმად, თუ საგადასახადო დავის განხილვის დასრულებამდე კანონით გაუქმებულია ან შემსუბუქებულია პასუხისმგებლობა ასეთი ქმედების ჩადენისათვის, დავის განმხილველი ორგანო ვალდებულია გამოიყენოს ახალი კანონით დადგენილი ნორმა.
2018 წლის 27 დეკემბრის №4225-რს კანონით საგადასახადო კოდექსის 272-ე და 275-ე მუხლებში განხორციელებული ცვლილებების შედეგად საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლს დაემატა შემდეგი შინაარსის 21 ნაწილი:
21. საურავის დარიცხვა წყდება მისი დარიცხვის ვალდებულების წარმოშობის დღიდან 3 წლის გასვლის თარიღიდან.
საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2, მე-3 და მე-5 ნაწილები ჩამოყალიბდა ახალი რედაქციით:
2. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.
21. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.
22. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება, თუ შემცირებული გადასახადის თანხა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში აღნიშნული გადასახადის თანხის 5 პროცენტზე მეტია და 20 პროცენტს არ აღემატება, იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 25 პროცენტის ოდენობით.
3. საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში შესამცირებლად გამოანგარიშებული თანხის/დაბრუნებას დაქვემდებარებული თანხის გაზრდა ამ დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირებად განიხილება და შესაბამის შემთხვევაში იწვევს ამ მუხლის პირველი−22 ნაწილებით გათვალისწინებულ პასუხისმგებლობას.
5. საგადასახადო შემოწმების შედეგად ამ მუხლის შესაბამისად შეფარდებული ჯარიმების ჯამური ოდენობა არ უნდა აღემატებოდეს ამ საგადასახადო შემოწმების შედეგად გადასახდელად დარიცხული გადასახადების თანხების ოდენობას.
ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, ვინაიდან დავის პერიოდში სანქციის განმსაზღვრელ ნორმებში განხორციელდა ცვლილებები და ამ ცვლილებებით სანქციები, ამავე ნორმებში მითითებული პირობების არსებობისას, შემსუბუქებულია, საბჭოს მიზანშეწონილად მიაჩნია აუდიტის დეპარტამენტს დაევალოს, შეისწავლოს შეფარდებული სანქციების სსკ-ის 272-ე და 275-ე მუხლებში 2018 წლის 27 დეკემბრის №4225-რს კანონით განხორციელებულ ცვლილებებთან შესაბამისობის საკითხი და სათანადო საფუძვლების არსებობის შემთხვევაში განახორციელოს საგადასახადო შემოწმების შედეგად დაკისრებული სანქციების კორექტირება (შემცირება).

საბჭო განმარტავს:
გადაწყვეტილებაში მითითებული სამართლებრივი საფუძვლებისა და სამოტივაციო ნაწილში მითითებული გარემოებებიდან გამომდინარე, საბჭოს მიერ 2019 წლის 29 მარტს მიღებული გადაწყვეტილება არ საჭიროებს განმარტებას.

ლერი ბარნაბიშვილი

სხდომის თავმჯდომარე