თარიღი: 5/31/2019
ნომერი: 6181/2/201
მუხლი: საშემოსავლოს გადასახადის დარიცხვის მართლზომიერება,
კატეგორია: საშემოსავლო გადასახადი,
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
 

 №6181/2/2018 31.05.2019
გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა
მომჩივანი: დ. რ.
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, დ. გაბლიშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ბარათაშვილის, გ. ეპიტაშვილის, გ. თინიკაშვილი, შ. კომლაძის, დ. რუხაძის, გ. ფერაძის შემადგენლობით, 31.05.2019 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება დ. რ.-ის 29.06.2018 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე.

დავის საგანი:
1. სესხის მთლიანი თანხის დაბეგვრა;
2. საავანსო გადასახდელები;
3. დარიცხული ჯარიმა/საურავისაგან გათავისუფლება სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
1. შემოსავლების სამსახურის 2018 წლის 23 მაისის №12385 ბრძანება;
2. აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 30 მარტის №034-1 საგადასახადო მოთხოვნა.

დარიცხული თანხა: 46 760 ლარი
მათ შორის:
საშემოსავლო გადასახადი - 33 502 ლარი
ჯარიმა - 8 376 ლარი
საურავი - 4 882 ლარი

პროცედურული გარემოებები
შემოსავლების სამსახურის აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 21 მარტის №6032 ბრძანების საფუძველზე ჩატარდა გადასახადის გადამხდელის საქმიანობის საგადასახადო შემოწმება, რაზეც შედგა 28.03.2018 წლის საგადასახადო შემოწმების აქტი და გამოიცა 2018 წლის 30 მარტის №7249 ბრძანება და ამავე თარიღის №034-1 საგადასახადო მოთხოვნა, რომლითაც მომჩივანს ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა 46 760 ლარი. მათ შორის, საშემოსავლო გადასახადი - 33 502 ლარი, ჯარიმა - 8 376 ლარი და საურავი - 4 882 ლარი. აღნიშნული საგადასახადო მოთხოვნა 2018 წლის 30 აპრილს გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომელმაც 2018 წლის 23 მაისის №12385 ბრძანებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა საჩივარი. გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მათ შორის, სესხის მიმღები პირების ნოტარიულად დადასტურებული ახსნა-განმარტებები სადავო პერიოდში გადახდილი სესხის პროცენტის და პირგასამტეხლოს ოდენობის შესახებ. თავის მხრივ, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს მიღებული ინფორმაციის ანალიზის შედეგად განსაზღვროს გადამხდელის მიერ სადავო პერიოდში ფაქტობრივად მიღებული შემოსავლის ოდენობა და აღნიშნულის გათვალისწინებით განახორციელოს შემოწმების აქტის თანახმად დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება). დანარჩენ ნაწილში საჩივარი არ დაკმაყოფილდა.

სადავო საკითხები:
1. სესხის მთლიანი თანხის დაბეგვრა
ფაქტების აღწერა
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის თბილისის მთავარი სამმართველოს მე-2 სამმართველოს წარმოებაში არსებული სისხლის სამართლის №092170118004 საქმით დადგინდა, რომ მომჩივანი საგადასახადო რეგისტრაციის გარეშე ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას. კერძოდ, აღნიშნული ფიზიკური პირი აწარმოებდა სხვადასხვა ფიზიკურ პირებზე, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე, სესხის სახით ფულადი თანხების გაცემას ყოველთვიური საპროცენტო სარგებლის მიღების მიზნით და არ ახდენდა მიღებული შემოსავლების დეკლარირებას. სისხლის სამართლის საქმეში არსებული მასალების (სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებები, მოწმეთა გამოკითხვის ოქმები) შესწავლით დგინდება, რომ მომჩივანს სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე, საპროცენტო სარგებლის მიღების მიზნით, სხვადასხვა ფიზიკურ პირებზე სესხის სახით გაცემული აქვს ფულადი თანხები. კერძოდ, 2016 წელს - 35 304 აშშ დოლარი, შესაბამისი კურსით - 83 755 ლარი. შემოწმებამ იხელმძღვანელა ზემოაღნიშნული დადგენილებით და განსაზღვრა 2016 წლის შესამოწმებელი პერიოდის ერთობლივი შემოსავალი. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა შესაბამისი წლიური საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის შესაბამისად.

შემოსავლების სამსახურის არგუმენტაცია
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭოზე შემმოწმებელმა განმარტა, რომ 83 755.6 ლარი წარმოადგენს სესხის პროცენტით მიღებულ შემოსავალს, რომელიც დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით.
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო მიუთითებს საქართველოს ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 96–ე მუხლზე, რომლის თანახმად ადმინისტრაციული ორგანო ვალდებულია ადმინისტრაციული წარმოებისას გამოიკვლიოს საქმისათვის ყველა მნიშვნელოვანი გარემოება და გადაწყვეტილება მიიღოს ამ გარემოებათა შეფასებისა და ურთიერთშეჯერების საფუძველზე, რისთვისაც ზოგადი ადმინისტრაციული კოდექსის 97–ე მუხლის თანახმად ადმინისტრაციული ორგანო მტკიცებულებათა გამოკვლევისათვის უფლებამოსილია გამოითხოვოს საქმესთან დაკავშირებული დოკუმენტები, შეაგროვოს ცნობები, მოუსმინოს დაინტერესებულ მხარეებს, დანიშნოს ექსპერტიზა, გამოიყენოს აუცილებელი დოკუმენტები და აქტები, მტკიცებულებათა შეგროვების, გამოკვლევის და შეფასების მიზნით მიმართოს კანონმდებლობით გათვალისწინებულ სხვა ზომებს. სზაკ–ის 96–ე მუხლის მე–2 პუნქტის თანახმად დაუშვებელია, ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ–სამართლებრივი აქტის გამოცემას საფუძვლად დაედოს ისეთი გარემოება ან ფაქტი, რომელიც კანონით დადგენილი წესით არ არის გამოკვლეული ადმინისტრაციული ორგანოს მიერ.
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო მიუთითებს სსკ-ის მე-100 მუხლზე, რომლის თანახმად:
1. რეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროდან და საქართველოს ფარგლების გარეთ მიღებული შემოსავლებისაგან.
2. არარეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროებიდან მიღებული შემოსავლებისაგან.
3. ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ნებისმიერი ფორმით ან/და საქმიანობით მიღებული შემოსავალი, კერძოდ:
ა) ხელფასის სახით მიღებული შემოსავლები;
ბ) ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან;
გ) სხვა შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან და ეკონომიკურ საქმიანობასთან.
სსკ-ის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება:
ვ) პროცენტების სახით მიღებული შემოსავლები, გარდა ფიზიკური პირის მიერ ბანკებსა და სხვა საკრედიტო დაწესებულებებში დეპოზიტებსა და ანაბრებზე ფულადი სახსრების განთავსებიდან პროცენტის სახით მიღებული შემოსავლისა;
სსკ-ის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.
შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭომ საჩივარში აღნიშნული პირველი სადავო საკითხის განხილვის შედეგად მიიჩნია, რომ გადასახადის გადამხდელს უნდა მიეცეს წინადადება ამ ბრძანების ჩაბარებიდან 10 სამუშაო დღის ვადაში აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მათ შორის სესხის მიმღები პირების ნოტარიულად დადასტურებული ახსნა-განმარტებები სადავო პერიოდში გადახდილი სესხის პროცენტის და პირგასამტეხლოს ოდენობის შესახებ. თავის მხრივ, აუდიტს დეპარტამენტს დაევალოს მიღებული ინფორმაციის ანალიზის შედეგად განსაზღვროს გადამხდელის მიერ სადავო პერიოდში ფაქტობრივად მიღებული შემოსავლის ოდენობა და აღნიშნულის გათვალისწინებით განახორციელოს შემოწმების აქტის თანახმად დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება).

მომჩივნის არგუმენტაცია
შემოწმების აქტში ფიქსირდება, რომ მომჩივანს სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე, სარგებლის მიღების მიზნით, სხვადასხვა ფიზიკურ პირებზე სესხის სახით გაცემული აქვს ფულადი თანხები. კერძოდ, 2016 წელს - 35 304 აშშ დოლარი, შესაბამისი კურსით - 83 755 ლარი. ე.ი. გამოდის, რომ გადასახადის გადამხდელმა 2016 წელს გაასესხა თანხა 35 304 აშშ დოლარი ანუ 83 755 ლარი, რაც წარმოადგენს სესხის ძირითად თანხას, ხოლო მიღებული სარგებელი - პროცენტები რამდენი მიიღო აქტში არ არის გაანგარიშებული და საშემოსავლო გადასახადით დაბეგრა სესხად გაცემული მთლიანი - ძირითადი თანხა, ხოლო კანონმდებლობის მიხედვით უნდა გაანგარიშებულიყო მიღებული სარგებელი - პროცენტები და აღნიშნული უნდა დაბეგრილიყო საშემოსავლო გადასახადით. აქედან გამომდინარე, თუ აუდიტის დეპარტამენტს აქვს გაანგარიშებული მიღებული სარგებელი უნდა მოხდეს შესაბამისი გადაანგარიშება.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, ამ ნაწილში საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის მე-100 მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, რეზიდენტის ერთობლივი შემოსავალი შედგება საქართველოში არსებული წყაროდან და საქართველოს ფარგლების გარეთ მიღებული შემოსავლებისაგან.
ამავე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ერთობლივ შემოსავალს განეკუთვნება ნებისმიერი ფორმით ან/და საქმიანობით მიღებული შემოსავალი, კერძოდ:
ა) ხელფასის სახით მიღებული შემოსავლები;
ბ) ეკონომიკური საქმიანობით მიღებული შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან;
გ) სხვა შემოსავლები, რომლებიც დაკავშირებული არ არის დაქირავებით მუშაობასთან და ეკონომიკურ საქმიანობასთან.
საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ვ“ ქვეპუნქტის მიხედვით, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება: პროცენტების სახით მიღებული შემოსავლები, გარდა ფიზიკური პირის მიერ ბანკებსა და სხვა საკრედიტო დაწესებულებებში დეპოზიტებსა და ანაბრებზე ფულადი სახსრების განთავსებიდან პროცენტის სახით მიღებული შემოსავლისა.
ამავე კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს საგამოძიებო სამსახურის საგამოძიებო დეპარტამენტის თბილისის მთავარი სამმართველოს მე-2 სამმართველოს წარმოებაში არსებული სისხლის სამართლის №092170118004 საქმით დადგინდა, რომ მომჩივანი საგადასახადო რეგისტრაციის გარეშე ეწეოდა სამეწარმეო საქმიანობას. კერძოდ, აღნიშნული ფიზიკური პირი აწარმოებდა სხვადასხვა ფიზიკურ პირებზე, სესხისა და იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე, სესხის სახით ფულადი თანხების გაცემას ყოველთვიური საპროცენტო სარგებლის მიღების მიზნით და არ ახდენდა მიღებული შემოსავლების დეკლარირებას. სისხლის სამართლის საქმეში არსებული მასალების (სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებები, მოწმეთა გამოკითხვის ოქმები) შესწავლით დგინდება, რომ მომჩივანს სესხის და იპოთეკის ხელშეკრულებების საფუძველზე, საპროცენტო სარგებლის მიღების მიზნით, სხვადასხვა ფიზიკურ პირებზე სესხის სახით გაცემული აქვს ფულადი თანხები. კერძოდ, 2016 წელს - 35 304 აშშ დოლარი, შესაბამისი კურსით - 83 755 ლარი. შემოწმებამ იხელმძღვანელა ზემოაღნიშნული დადგენილებით და განსაზღვრა 2016 წლის შესამოწმებელი პერიოდის ერთობლივი შემოსავალი. გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა შესაბამისი წლიური საშემოსავლო გადასახადი და ჯარიმა სსკ-ის 275-ე მუხლის შესაბამისად.
მომჩივნის არგუმენტთან დაკავშირებით, შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭოზე შემმოწმებელმა განმარტა, რომ 83 755.6 ლარი წარმოადგენს სესხის პროცენტით მიღებულ შემოსავალს, რომელიც დაიბეგრა საშემოსავლო გადასახადით.
ამასთან, შემოსავლების სამსახურმა 2018 წლის 23 მაისის №12385 ბრძანებით ნაწილობრივ დააკმაყოფილა საჩივარი. გადასახადის გადამხდელს მიეცა წინადადება აუდიტის დეპარტამენტს წარუდგინოს დოკუმენტურად დადასტურებული მტკიცებულებები, მათ შორის, სესხის მიმღები პირების ნოტარიულად დადასტურებული ახსნა-განმარტებები სადავო პერიოდში გადახდილი სესხის პროცენტის და პირგასამტეხლოს ოდენობის შესახებ. თავის მხრივ, დაევალა აუდიტის დეპარტამენტს მიღებული ინფორმაციის ანალიზის შედეგად განსაზღვროს გადამხდელის მიერ სადავო პერიოდში ფაქტობრივად მიღებული შემოსავლის ოდენობა და აღნიშნულის გათვალისწინებით განახორციელოს შემოწმების აქტის თანახმად დარიცხული თანხების კორექტირება (შემცირება).
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

2. საავანსო გადასახდელები
ფაქტების აღწერა
აუდიტის დეპარტამენტის 30.03.2018 წლის №7249 ბრძანების შესაბამისად, გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა მიმდინარე გადასახდელები 16 751 ლარი და შეუმცირდა მიმდინარე გადასახდელები 16 751 ლარით.

შემოსავლების სამსახურის არგუმენტაცია
საჩივარში აღნიშნულ მე-2 სადავო საკითხთან დაკავშირებით შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, რომლის თანახმადაც, საწარმო და მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელთა საანგარიშო პერიოდია კალენდარული წელი (საქმიანობის იმ ნაწილში, რომლისთვისაც დაბეგვრის ობიექტი კალენდარული წლის მიხედვით განისაზღვრება), ვალდებული არიან, მიმდინარე გადასახდელების თანხები ბიუჯეტში შეიტანონ წინა საანგარიშო პერიოდის წლიური გადასახადის მიხედვით, შემდეგი ოდენობით: ა) არაუგვიანეს 15 მაისისა – 25 პროცენტი; ბ) არაუგვიანეს 15 ივლისისა – 25 პროცენტი; გ) არაუგვიანეს 15 სექტემბრისა – 25 პროცენტი; დ) არაუგვიანეს 15 დეკემბრისა – 25 პროცენტი.
სსკ-ის 36-ე მუხლის თანახმად, 1. მეწარმე ფიზიკურ პირად ითვლება:
ა) ინდივიდუალური მეწარმე – ფიზიკური პირი, თუ ის „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მიხედვით არის ინდივიდუალური მეწარმე;
ბ) ფიზიკური პირი, თუ ის ახორციელებს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრულ საქმიანობას.
2. ამ მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული ფიზიკური პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობის რეგისტრაციის, ლიცენზიის ან ნებართვის გარეშე განხორციელება არ არის ამ ფიზიკური პირის დაბეგვრის მიზნით მისი მეწარმე ფიზიკურ პირად არცნობის საფუძველი.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, შემოსავლების სამსახურის დავების განხილვის საბჭო მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ფიზიკური პირი ახორციელებდა ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო რეგისტრირებული შესაბამის ორგანოში, მის მიმართ 2018 წლის 30 მარტის №7249 ბრძანებით მიმდინარე გადასახდელების დარიცხვა განხორციელდა კანონმდებლობის შესაბამისად, რომელიც შემცირებული იქნა ამავე ბრძანებით.

მომჩივნის არგუმენტაცია
შემოწმების მიერ დარიცხულია საავანსო გადასახდელები, ხოლო საავანსო გადასახდელები ფიზიკურ პირზე არ უნდა დარიცხულიყო.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის 155-ე მუხლის პირველი ნაწილის შესაბამისად, საწარმო და მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელთა საანგარიშო პერიოდია კალენდარული წელი (საქმიანობის იმ ნაწილში, რომლისთვისაც დაბეგვრის ობიექტი კალენდარული წლის მიხედვით განისაზღვრება), ვალდებული არიან, მიმდინარე გადასახდელების თანხები ბიუჯეტში შეიტანონ წინა საანგარიშო პერიოდის წლიური გადასახადის მიხედვით, შემდეგი ოდენობით:
ა) არაუგვიანეს 15 მაისისა – 25 პროცენტი;
ბ) არაუგვიანეს 15 ივლისისა – 25 პროცენტი;
გ) არაუგვიანეს 15 სექტემბრისა – 25 პროცენტი;
დ) არაუგვიანეს 15 დეკემბრისა – 25 პროცენტი.
ამავე კოდექსის 36-ე მუხლის პირველი ნაწილის მიხედვით, მეწარმე ფიზიკურ პირად ითვლება:
ა) ინდივიდუალური მეწარმე – ფიზიკური პირი, თუ ის „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-2 მუხლის მიხედვით არის ინდივიდუალური მეწარმე;
ბ) ფიზიკური პირი, თუ ის ახორციელებს „მეწარმეთა შესახებ“ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის მე-3 პუნქტით განსაზღვრულ საქმიანობას.
ამავე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, ამ მუხლის პირველი ნაწილით განსაზღვრული ფიზიკური პირის მიერ ეკონომიკური საქმიანობის რეგისტრაციის, ლიცენზიის ან ნებართვის გარეშე განხორციელება არ არის ამ ფიზიკური პირის დაბეგვრის მიზნით მისი მეწარმე ფიზიკურ პირად არცნობის საფუძველი.
შემოსავლების სამსახური მიიჩნევს, რომ ვინაიდან ფიზიკური პირი ახორციელებდა ეკონომიკურ საქმიანობას, მიუხედავად იმისა, რომ არ იყო რეგისტრირებული შესაბამის ორგანოში, მის მიმართ 2018 წლის 30 მარტის №7249 ბრძანებით მიმდინარე გადასახდელების დარიცხვა განხორციელდა კანონმდებლობის შესაბამისად, რომელიც შემცირებული იქნა ამავე ბრძანებით.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების სამართლებრივი საფუძველი.

3. დარიცხული ჯარიმა/საურავისაგან გათავისუფლება სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.
ფაქტების აღწერა
აუდიტის დეპარტამენტის 2018 წლის 30 მარტის №034-1 საგადასახადო მოთხოვნის შესაბამისად, მომჩივანს ბიუჯეტში გადასახდელად დამატებით დაერიცხა 46 760 ლარი. მათ შორის, საშემოსავლო გადასახადი - 33 502 ლარი, ჯარიმა - 8 376 ლარი და საურავი - 4 882 ლარი.

შემოსავლების სამსახურის არგუმენტაცია
დავების განხილვის საბჭო საჩივარში აღნიშნულ მე-3 სადავო საკითხთან დაკავშირებით განმარტავს, რომ გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება უკავშირდება მის მიერ დაშვებულ შეცდომას, გადამხდელი კეთილსინდისიერია იმ შემთხვევაში თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია მის მიერ დაშვებული შეცდომით (არცოდნით). კეთილსინდისიერება გულისხმობს პირის სუბიექტურ დამოკიდებულებას მის მიერ ჩადენილი ქმედებისადმი. პირი მოქმედებს საპატიებელი შეცდომის პირობებში ანუ მან არ იცოდა და არც შეიძლებოდა სცოდნოდა, რომ ჩაიდიოდა აკრძალულ ქმედებას (სამართალდარღვევას), ხოლო იმ შემთხვევაში თუ პირი მოქმედებდა თვითიმედოვნებით ან დაუდევრობით არ შეიძლება გათავისუფლდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან. სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის გათვალისწინებით დავების განხილვის საბჭომ მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში გადასახადის გადამხდელის კეთილსინდისიერება არ დგინდება, შესაბამისად პირი არ მოქმედებდა საპატიებელი შეცდომის პირობებში. ამდენად საბჭომ მიიჩნია, რომ არ არსებობს მომჩივნის სანქციისაგან გათავისუფლების საფუძველი.

მომჩივნის არგუმენტაცია
მომჩივანი ითხოვს გათვალისწინებულ იქნეს ფიზიკური პირის მიერ კანონმდებლობის უცოდინრობა, მითუმეტეს, რომ გადახდილია შემოწმებით დარიცხული გადასახადის ძირითადი თანხა და სსკ-ის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის შესაბამისად გაუქმდეს დამატებით დარიცხული ჯარიმა და საურავი.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, საჩივარი ამ ნაწილში არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის შესაბამისად:
1. პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, თუ იგი გამოწვეულია საგადასახადო კონტროლის განმახორციელებელი ორგანოს მიერ პირის საგადასახადო ვალდებულების წარმოშობის მომენტის (პერიოდის) შეცვლით, − იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 10 პროცენტის ოდენობით.
2. პირის მიერ საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი ნაწილით გათვალისწინებული შემთხვევისა, − იწვევს პირის დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით.
ამავე კოდექსის 272-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, საურავი არის საგადასახადო სანქცია, რომელიც პირს ეკისრება საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისათვის.
საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიხედვით, საგადასახადო ორგანოს/დავის განმხილველ ორგანოს ან სასამართლოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით.
საქმეში არსებული მასალების შესაბამისად დგინდება, რომ მომჩივანს შემოწმების მიერ დამატებით გამოუვლინდა საგადასახადო ვალდებულება. შესაბამისად, მან დეკლარაციაში შეამცირა გადასახადი, რისთვისაც შეეფარდა ჯარიმა 275-ე მუხლის საფუძველზე. ამასთან, დადგენილ ვადაში გადასახადის გადაუხდელობისათვის, შესაბამისი ვალდებულების წარმოქმნის მომდევნო დღიდან, მომჩივანს დაეკისრა სანქცია - საურავის სახით.
გადასახადის გადამხდელი აღნიშნავს, რომ დარღვევები გამოწვეულია კანონის არცოდნით, მიუთითებს, რომ გადახდილია შემოწმებით დარიცხული გადასახადის ძირითადი თანხა და ითხოვს, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე, გათავისუფლდეს დამატებით დარიცხული ჯარიმა/საურავისაგან.
საბჭოს მიაჩნია, რომ პირის დაუდევარი ქმედება არ შეიძლება გახდეს საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გათავისუფლების საფუძველი. შესაბამისად, მოცემულ შემთხვევაში არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივნის სანქციისგან გათავისუფლების საფუძველი.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოებების საფუძველზე, მხარეთა არგუმენტაციის გათვალისწინებით, საბჭომ მიიჩნია, რომ ამ ნაწილში შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით, 305-ე მუხლის მე-2 ნაწილით და გადაწყვიტა:

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი, მე-12 კილომეტრი, №6) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.
დათო გაბლიშვილი

სხდომის თავმჯდომარე