თარიღი: 7/22/2020
ნომერი: 9801/2/201
მუხლი:
კატეგორია: საბაჟო საზღვრის გადაკვეთასთან დაკავშირებული საგადასახადო სანქციები,
შემმოწმებელი: საბაჟო დეპარტამენტი
 

ქ. თბილისი

3.07.2020

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა №9801/2/2019

მომჩივანი: ი/მ ა. ს. (ს/ნ ...)
მოპასუხე: საბაჟო დეპარტამენტი
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, დ. გაბლიშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ადეიშვილის, მ. ბოლოთაშვილის, დ. გახარიას, შ. გვენეტაძის, გ. თინიკაშვილის, შ. კომლაძის, დ. რუხაძის, გ. ფერაძის შემადგენლობით, 3.07.2020 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ი/მ ა.ს.-ის 18.12.2019 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №9801/2/2019). საჩივრის გადაწყვეტაში მონაწილეობა არ მიუღია ზ. ძნელაშვილს თვითაცილების გამო.
დავის საგანი:
უარი საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით სარგებლობაზე.
გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
1. საბაჟო დეპარტამენტის 15.08.2019 წლის №21-10-21/89110 წერილი;
2. შემოსავლების სამსახურის 31.10.2019 წლის №37834 ბრძანება.
ფაქტების აღწერა
ი/მ ა. ს.-მ 2019 წლის 25 ივლისს და 9 აგვისტოს განცხადებებით (№152047/21-11 და №164509/21-11) მიმართა შემოსავლების სამსახურს და მოითხოვა საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლისას ოჯახზე ერთი სატრანსპორტო საშუალების (საიდენტიფიკაციო ნომერი WDBEA66EXSC275450) იმპორტზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით სარგებლობა.
2019 წლის 15 აგვისტოს, აღნიშნული განცხადებების პასუხად, საბაჟო დეპარტამენტის №21-10-21/89110 წერილით, ი/მ ა. ს.-ს ეცნობა, რომ მის მიერ წარდგენილი ინფორმაცია აკმაყოფილებდა ფიზიკური პირის მიერ საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლისას ოჯახზე ერთი სატრანსპორტო საშუალების (საიდენტიფიკაციო ნომერი WDBEA66EXSC275450) იმპორტზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათის გავრცელების პირობებს, თუ საქონელი განკუთვნილი არაა ეკონომიკური საქმიანობისათვის. ამასთან, განემარტა, რომ აღნიშნული შეღავათის მისაღებად, საქონლის საგადასახადო ორგანოში წარდგენისა და დეკლარირების პირობები განსაზღვრულია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 26 ივლისის №290 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე საქონლის გადაადგილებისა და გაფორმების შესახებ“ ინსტრუქციის მე-20 მუხლის მე-10 პუნქტით, რომლის საფუძველზეც ი/მ ა. ს.-ის მიერ მითითებული ზემოხსენებული სატრანსპორტო საშუალების იმპორტზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათის გავრცელების ბოლო ვადაა 2019 წლის 26 სექტემბერი.
ამავე წერილით ი/მ ა. ს.-ს ეცნობა, რომ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის №290 ბრძანების 21-ე მუხლის 71 პუნქტისა და 23-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ჯ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, 2019 წლის 11 სექტემბრიდან ფიზიკური პირის მიერ სატრანსპორტო საშუალებაზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე” ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით სარგებლობის მისაღებად დამატებით განისაზღვრა პირობები, კერძოდ შეღავათის გამოყენების შემთხვევაში, წარდგენილი უნდა იქნეს დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს, რომ სატრანსპორტო საშუალებაზე იმპორტიორის საკუთრების უფლება რეგისტრირებული იყო პირის მიერ საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღემდე არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში.
შსს მომსახურების სააგენტოს ბაზაში ასახული ინფორმაციით, სატრანსპორტო საშუალება (საიდენტიფიკაციო ნომერი ...) საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე შემოტანილია 2019 წლის 30 ივლისს. ვინაიდან, მომჩივანმა სატრანსპორტო საშუალების გასაფორმებლად შსს მომსახურების სააგენტოს მიმართა 2019 წლის 11 სექტემბრის შემდეგ და არ წარადგინა ზემოხსენებული დოკუმენტი, ვერ ისარგებლა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით.
საბაჟო დეპარტამენტის 15.08.2019 წლის №21-10-21/89110 წერილი მომჩივანმა 24.09.2019 წელს გაასაჩივრა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 31.10.2019 წლის №37834 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.
შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი
საქმეზე არსებული მასალიდან დგინდება, რომ მომჩივანს საბაჟო დეპარტამენტის 15.08.2019 წლის №21-10-21/89110 წერილი საფოსტო გზავნილით გაეგზავნა ორჯერ მისამართზე, რომელიც მითითებული იყო მის მიერ შემოსავლების სამსახურში წარდგენილ №152047/21-11 (25.07.2019წ.) და №164509/21-11 (9.08.2019წ.) განცხადებებზე, მაგრამ ვერ მოხერხდა ადრესატისთვის ჩაბარება. წერილი ადრესატს 2019 წლის 19 სექტემბერს ჩაბარდა ხელზე.
შემოსავლების სამსახური დაეთანხმა საბაჟო დეპარტამენტის მოსაზრებებს და დასკვნებს სადავო საკითხთან მიმართებაში და დადგენილად მიიჩნია მომჩივნის საგადასახადო შეღავათის გამოყენებისათვის საქართველოს კანონმდებლობით რეგულირებადი მოთხოვნების შეუსრულებლობის ფაქტი, რომელითაც გადამხდელის უფლებების გარდა გაწერილია უპირობოდ შესასრულებელი ვალდებულებებიც, შესაბამისად მან ვერ ისარგებლა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით.
შემოსავლების სამსახურს მიაჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში სახეზე არ არის საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით დადგენილი შეღავათის სარგებლობისათვის საქართველოს ფინანსთა მინისტრის ბრძანებით დადგენილი უპირობოდ შესასრულებელი წინაპირობები, რომელსაც სამართლის ნორმა უკავშირებს გარკვეულ იურიდიულ შედეგს. ამდენად, საბაჟო დეპარტამენტის 2019 წლის 15 აგვისტოს №21-10-21/89110 წერილი გამოცემულია კანონის შესაბამისად და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.
მომჩივნის არგუმენტაცია
საგადასახადო ორგანოს არ მიუღია სათანადო ზომები მისთვის 2019 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილების ჩასაბარებლად, აღნიშნული გადაწყვეტილება ხელზე ჩაიბარა საკუთარი ინიციატივით 2019 წლის 19 სექტემბერს შემოსავლების სამსახურის ქ. გორის სერვის ცენტში მისვლისას.
მანამდე მიმდინარე წლის 1 სექტემბერს, ვინაიდან დაგვიანდა საგადასახადო ორგანოდან პასუხის მოსვლა, თბილისში მცხოვრებმა მისმა ნათესავმა მისივე თხოვნით განცხადებაზე პასუხის მისაღებად მიაკითხა ქ. თბილისში მდებარე შემოსავლების სამსახურის სერვის ცენტრს, რაზეც განუმარტეს, რომ პასუხი იყო დადებითი და შეღავათით სარგებლობის ბოლო ვადა იყო 26 სექტემბერი, ხოლო 11 სექტემბერს ასამოქმედებელ რეგულაციაზე არაფერი უთქვამთ. ასევე, უარი განაცხადეს პასუხის დოკუმენტის სახით მიცემაზე და განუმარტეს, რომ პასუხს მიიღებდა განმცხადებელი ფოსტით. გასათვალისწინებელია, რომ სწორედ მიმდინარე წლის სექტემბრის თვეში ჰქონდა ჯანმრთელობის სერიოზული პრობლემები და დაჭირდა გადაუდებელი ქირურგიული ოპერაცია. შესაბამისად 19 სექტემბრამდე ფიზიკურად ვერ მოახერხა პირადად საგადასახადო ორგანოში მისვლა, თანაც იცოდა რა, რომ შეღავათით სარგებლობის ვადა განსაზღვრული იყო 26 სექტემბრამდე, ამის გადაუდებელ აუცილებლობას ვერ ხედავდა.
საგადასახადო ორგანოს ქმედება და 2019 წლის 15 აგვისტოს №21-10-21/89110 გადაწყვეტილების იმ ნაწილში, რომლითაც განისაზღვრა შეღავათით სარგებლობის დამატებითი პირობა (სატრანსპორტო საშუალების საკუთრებაში ყოფნა არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში) უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელია. ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე უნდა დაკმაყოფილდეს მისი მოთხოვნები, შემდეგი გარემოებების გამო:
საგადასახადო კოდექსის 44-ე მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო ვალდებულია მიმოწერა იქონიოს გადასახადის გადამხდელთან და მიიღოს ყველა საჭირო ზომა იმისთვის, რომ გადამხდელის მიერ წარდგენილ განცხადებაზე პასუხი აცნობოს დროულად. რომც დაუშვას, რომ საგადასახადო ორგანოს მიერ მართლზომიერად დაუდგინდა საგადასახადო შეღავათით სარგებლობის დამატებითი პირობა (სატრანსპორტო საშუალების საკუთრებაში ყოფანა არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში) 2019 წლის 11 სექტემბრიდან, საგადასახადო ორგანოს მიერ 2019 წლის 15 აგვისტოს გადაწყვეტილების ჩაუბარებლობის შედეგად, მის მიმართ ირღვევა საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტი, კერძოდ გადასახადის გადამხდელის უფლება ისარგებლოს საგადასახადო შეღავათით.
გასათვალისწინებელია, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 26 ივლისის №290 ბრძანება ძალადაკარგულადაა გამოცხადებული და მისი დებულებები, ამჟამად ასახულია საქართველოს საბაჟო კოდექსის საფუძველზე გამოცემულ ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 29 აგვისტოს №257 ბრძანებაში.
საგადასახადო კოდექსის მე-2 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, მის მიერ კუთვნილი იმპორტის და აქციზის გადასახადების შეღავათით სარგებლობა წარმოადგენს ექსკლუზიურად საგადასახადო კანონმდებლობით დასარეგულირებელ საკითხს. საგადასახადო კანონმდებლობასთან წინააღმდეგობაში მოდის საბაჟო ან ნებისმიერი სხვა სპეციფიკური კანონმდებლობით იმ საკითხების რეგულირების მცდელობა, რაც ექსკლუზიურად საგადასახადო კანონმდებლობის საგანს წარმოადგენს.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით დადგენილი საგადასახადო შეღავათით სარგებლობისას, არ უნდა იქნას მხედველობაში მიღებული საბაჟო კოდექსის საფუძველზე გამოცემული ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 29 აგვისტოს №257 ბრძანებით დამტკიცებული საქონლის საბაჟო პროცედურაში ან რეექსპორტში დეკლარირებისა და გაფორმების შესახებ ინსტრუქციის (დანართი №8) მე-6 მუხლის მე-2 პუნქტის „ჰ“ ქვეპუნქტი და მე-9 მუხლის მე-3 პუნქტი.
ამასთან საყურადღებოა, რომ საქართველოს საბაჟო კოდექსის 214-ე მუხლის მიხედვით, ამ კოდექსის X წიგნი (საბაჟო ვალდებულებისაგან გათავისუფლება) ამოქმედდება მხოლოდ 2020 წლის 1 სექტემბრიდან. სწორედ აღნიშნული წიგნის ნაწილია კოდექსის 181-ე მუხლი, რომლის მე-2 მუხლის „ა“ ქვეპუნქტი ითვალისწინებს შეღავათით სარგებლობის დამატებით პირობის შემოღებას. საბაჟო კოდექსის აღნიშნული რეგულაციაც უნდა ამოქმედდეს მხოლოდ 2020 წლის 1 სექტემბრიდან. შესაბამისად, ყოველგვარ სამართლებრივ ლოგიკას არის მოკლებული ჯერ არ ამოქმედებული (აუმოქმედებელი) საკანონმდებლო ნორმით გათვალისწინებული რეგულაციის მის საფუძველზე გამოცემული კანონქვემდებარე აქტით დადგენა, ამოქმედება და მითუმეტეს მისი გავრცელება მანამდე წარმოშობილ სამართალურთიერთობაზე, რომელიც რეგულირდება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის მოქმედი დებულებებით.
გარდა ყოველივე ზემოაღნიშნულისა, იმის გათვალისწინებით, რომ გასაჩივრებულ გადაწყვეტილებაში მითითებული ავტოსატრანსპორტო საშუალების საქართველოში შემოყვანა (სატრანსპორტო საშუალების აღრიცხვის მოწმობის შევსება) და საგადასახადო შეღავათებით სარგებლობის მიზნით შემოსავლების სამსახურისათვის განცხადებით მიმართვა განხორციელდა სადავო დამატებითი პირობის (სატრანსპორტო საშუალების საკუთრებაში ყოფნა არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში) შემოღებამდე, საგადასახადო ორგანოს გასაჩივრებული გადაწყვეტილება ერთმნიშვნელოვნად ამძიმებს მის მდგომარეობას, რაც ეწინააღმდეგება ზოგად სამართლებრივ და მოქმედ საკანონმდებლო პრინციპებს. შესაბამისად, აღნიშნული დამატებითი პირობა არ უნდა გავრცელდეს მის მიერ საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით დადგენილი საგადასახადო შეღავათით სარგებლობისას.
გასათვალისწინებელია, რომ შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილება დაუსაბუთებელია, იგი უპასუხოდ ტოვებს შემოსავლების სამსახურში წარდგენილ საჩივარში მოყვანილ არგუმენტაციას და ცდილობს მომჩივანი დაადანაშაულოს ინდივიდუალური ხასიათის საგადასახადო შეღავათით სარგებლობის მცდელობაში, მაშინ როდესაც სწორედ საგადასახადო ორგანოს უსაფუძვლო და დაუსაბუთებელი გადაწყვეტილებების შედეგად მას ერთმევა საქართველოს კანონმდებლობით დადგენილი კუთვნილი საგადასახადო შეღავათით სარგებლობის უფლება.
დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტის თანახმად, იმპორტის გადასახადისაგან გათავისუფლებულია ფიზიკური პირის მიერ საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლისას (რაც დასტურდება საქართველოს იუსტიციის სამინისტროს მიერ დადგენილი წესით გაცემული შესაბამისი დოკუმენტით) საქონლის (მათ შორის, ავეჯის, საყოფაცხოვრებო დანიშნულების საქონლის, ოჯახზე ერთი სატრანსპორტო საშუალების) იმპორტი, რომელიც არ არის განკუთვნილი ეკონომიკური საქმიანობისათვის.
საქართველოს საბაჟო კოდექსის 53-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, იმპორტის გადასახადის გაანგარიშებისთვის მისი ოდენობა განისაზღვრება შესაბამის საქონელზე საბაჟო ვალდებულების წარმოშობის დროს მოქმედი საქართველოს კანონმდებლობის საფუძველზე.
მომჩივნის მიერ განცხადების წარდგენისას მოქმედი საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2012 წლის 26 ივლისის №290 ბრძანებით დამტკიცებული „საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე საქონლის გადაადგილებისა და გაფორმების შესახებ“ ინსტრუქციის მე-20 მუხლის მე-10 და მე-11 პუნქტების თანახმად,
10. საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათის მისაღებად არაეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილ იმ საქონელზე, რომელიც:
ა) საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების შემდგომ პირის საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე შემოსვლისას (მაგრამ არა უგვიანეს საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღიდან 30 კალენდარული დღისა) მასთან ერთად არ გადაადგილდება, პირი საბაჟო გამშვებ პუნქტში შევსებულ „ფიზიკური პირის საბაჟო დეკლარაციაში“ აცხადებს ასეთი საქონლის შემოტანის განზრახვის თაობაზე, ხოლო საბაჟო დეკლარაციისა და საქონლის წარდგენა ხორციელდება საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღიდან არა უგვიანეს 90 კალენდარული დღისა;
ბ) შეღავათით სარგებლობის უფლების მქონე პირისათვის იგზავნება მის მიერ საქართველოს საბაჟო ტერიტორიის გადაკვეთის გარეშე, პირი საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღიდან:
ბ.ა) არაუგვიანეს 30 კალენდარული დღისა საგადასახადო ორგანოში წარადგენს „საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მქონე/მაძიებელი პირის განაცხადს საქართველოში შემოსატანი საქონლის შესახებ“ (დანართი №IV-06);
ბ.ბ) არა უგვიანეს 90 კალენდარული დღისა წარადგენს საბაჟო დეკლარაციას და საქონელს;
11. ამ მუხლის მე-10 პუნქტით გათვალისწინებული შეღავათი გავრცელდება იმ საქონელზეც, რომელიც გადაადგილდება სხვადასხვა სატრანსპორტო საშუალებით და დეკლარირდება სხვადასხვა საბაჟო დეკლარაციით, თუ ამ საქონლის საბაჟო ორგანოსათვის წარდგენა განხორციელდა საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების ან საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მოსაპოვებლად განაცხადის წარდგენის დღიდან 90 კალენდარული დღის განმავლობაში.
ამავე ინსტრუქციის 21-ე მუხლის 71 პუნქტის მიხედვით, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათის მიზნებისათვის, სატრანსპორტო საშუალება ეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილად არ ჩაითვლება იმ შემთხვევაში, თუ ის იმპორტიორის საკუთრებაში იმყოფებოდა და რეგისტრირებული იყო ამგვარად პირის მიერ საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღემდე არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში (ამოქმედდა 2019 წლის 11 სექტემბრიდან).
ამავე ინსტრუქციის 23-ე მუხლის მე-2 პუნქტის „ჯ“ ქვეპუნქტის თანახმად, პირის მიერ სასაქონლო ოპერაციის განსაზღვრისას, სატრანსპორტო საშუალებაზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათის გამოყენების შემთხვევაში, წარდგენილი უნდა იქნეს დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს, რომ სატრანსპორტო საშუალებაზე იმპორტიორის საკუთრების უფლება რეგისტრირებული იყო პირის მიერ საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღემდე არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში (ამოქმედდა 2019 წლის 11 სექტემბრიდან).
საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 29 აგვისტოს №257 ბრძანებით დამტკიცებული „საქონლის საბაჟო პროცედურაში ან რეექსპორტში დეკლარირებისა და გაფორმების შესახებ“ ინსტრუქციის (დანართი №8) მე-6 მუხლის პირველი და მე-2 პუნქტის „ჰ1“ ქვეპუნქტის თანახმად,
1. პირის მიერ საბაჟო პროცედურის/რეექსპორტის განსაზღვრისას, წარდგენილი უნდა იქნეს სატრანსპორტო დოკუმენტი (გარდა ექსპორტისათვის, ან ტრანზიტისათვის განკუთვნილი საყარი საქონლის ან შიდა გადამუშავების პროცედურაში მოქცეული სარკინიგზო ვაგონების გადამუშავებით მიღებული, ექსპორტისათვის განკუთვნილი შავი ლითონის ჯართის საქართველოდან საზღვაო გზით გასატანად, სატრანსპორტო საშუალებაში მათ ჩატვირთვამდე საბაჟო დეკლარაციის წარდგენის შემთხვევისა ან რეექსპორტისათვის განკუთვნილი საყარი საქონლის საქართველოდან საზღვაო გზით გასატანად, სატრანსპორტო საშუალებაში მათ ჩატვირთვამდე რეექსპორტის დეკლარაციის წარდგენის შემთხვევისა) და საქონლის ნასყიდობის დოკუმენტი (გარდა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.დ“ და „დ.ე“ ქვეპუნქტებით გათვალისწინებული საქონლის გაფორმების შემთხვევისა) დანართი №8-II-01-ის შესაბამისად.
2. ამ პუნქტით გათვალისწინებულ შემთხვევებში, ამ მუხლის პირველი პუნქტით გათვალისწინებულ დოკუმენტებს თან ერთვის:
ჰ1) სატრანსპორტო საშუალებაზე საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათის გამოყენების შემთხვევაში – დოკუმენტი, რომელიც ადასტურებს, რომ სატრანსპორტო საშუალებაზე იმპორტიორის საკუთრების უფლება რეგისტრირებული იყო პირის მიერ საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღემდე არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში.
ამავე ინსტრუქციის მე-9 მუხლის მე-3 პუნქტის თანახმად, საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათის მიზნებისათვის, სატრანსპორტო საშუალება ეკონომიკური საქმიანობისათვის განკუთვნილად არ ჩაითვლება იმ შემთხვევაში, თუ ის დეკლარანტის საკუთრებაში იმყოფებოდა და რეგისტრირებული იყო ამგვარად პირის მიერ საქართველოში მუდმივად ცხოვრების უფლების მიღების დღემდე არანაკლებ 6 თვის განმავლობაში.
დადგენილია, რომ მომჩივანმა შემოსავლების სამსახურს მიმართა 25.07.2019 და 9.08.2019 წელს და მოითხოვა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით სარგებლობა საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლისას ოჯახზე ერთი სატრანსპორტო საშუალების იმპორტზე.
საქმეში წარმოდგენილია „საქართველოს მოქალაქეობის აღდგენის წესით მინიჭების შესახებ“ საქართველოს პრეზიდენტის 2019 წლის 21 ივნისის №298 ბრძანებულება, რომლის მიხედვით „საქართველოს მოქალაქეობის შესახებ“ საქართველოს ორგანული კანონის მე-9 მუხლის მე-3 პუნქტის „დ“ ქვეპუნქტის, მე-18 მუხლის პირველი პუნქტის „ა“ ქვეპუნქტისა და 25-ე მუხლის შესაბამისად ი/მ ა. ს.-ს, დაბადებულს 1970 წლის 29 მარტს, მიენიჭა საქართველოს მოქალაქეობა.
საბჭოს სხდომაზე საბაჟო დეპარტამენტის წარმომადგენლის განცხადებით, ი/მ ა. ს.-ს საქართველოს ტერიტორიაზე შემოსვლა უფიქსირდება 2010 წელს, რის შემდგომაც ტერიტორიიდან გასვლა არ ფიქსირდება. შესაბამისად, ის 9 წლის განმავლობაში ცხოვრობდა საქართველოში. 2019 წელს საქართველოში ყოფნისას მან საზღვარგარეთ შეიძინა სატრანსპორტო საშუალება და ითხოვა შეღავათის გავრცელება მისი შემოყვანისას.
ამგვარად, იმ გარემოების გათვალისწინებით, რომ მომჩივანმა საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლიდან (2010 წელი) 9 წლის შემდეგ მიმართა საბაჟო ორგანოს მის მიერ 2019 წლის 30 ივლისს საქართველოში შემოყვანილი სატრანსპორტო საშუალების გასაფორმებლად, ერთმნიშვნელოვნად მიუთითებს იმ ფაქტზე, რომ მას საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლისას არ გააჩნდა ის სატრანსპორტო საშუალება, რომელზეც ითხოვს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული შეღავათით სარგებლობას.
მომჩივნის არგუმენტი, რომელიც მუდმივ საცხოვრებლად შემოსვლას უკავშირებს მისთვის საქართველოს მოქალაქეობის აღდგენის თარიღს, 2019 წლის 21 ივნისისს, საფუძველს მოკლებულია, ვინაიდან საქართველოში მუდმივ საცხოვრებლად დაბრუნება არ უკავშირდება მოქალაქეობის მინიჭებას ან აღდგენას.
ვინაიდან მომჩივანმა ავტომობილი შეიძინა საქართველოში მუდმივად საცხოვრებლად შემოსვლის შემდეგ, იგი ვერ ისარგებლებს საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 199-ე მუხლის „დ.ე“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საგადასახადო შეღავათით.
ყოველივე ზემოაღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ სადავო საკითხზე შემოსავლების სამსახურის 31.10.2019 წლის №37834 ბრძანებით მიღებული გადაწყვეტილება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.
საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:
1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.