თარიღი: 1/28/2021
ნომერი: 10632/2/20
მუხლი: საშემოსავლოს გადასახადის დარიცხვის მართლზომიერება,
კატეგორია: საშემოსავლო გადასახადი,
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
 

ქ. თბილისი 28.01.2021
გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა №10632/2/2020
მომჩივანი: ზ. მ. (ს/ნ )
მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, ზ. ძნელაშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ადეიშვილის, ნ. ბაბუხადიას, დ. გაბლიშვილის, შ. გვენეტაძის, შ. კომლაძის, დ. ლაშხიას, დ. მოლოდინის, დ. რუხაძის, გ. ფერაძის, შემადგენლობით, 28.01.2021 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ზ. მ-ს 22.06.2020 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №10632/2/2020).

დავის საგანი:
იჯარით მიღებული შემოსავლების დაბეგვრა.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
1. აუდიტის დეპარტამენტის 24.12.2019 წლის №023-27 საგადასახადო მოთხოვნა;
2. შემოსავლების სამსახურის 13.03.2020 წლის №7598 ბრძანება.

დარიცხული თანხა: საშემოსავლო გადასახადი - 1 200 ლარი.

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები
მომჩივანს სადავო თანხები დაერიცხა აუდიტის დეპარტამენტის კამერალური საგადასახადო შემოწმების 20.12.2019 წლის აქტის საფუძველზე. შემოწმებულია 1.01.2016 წლიდან 1.01.2019 წლამდე პერიოდი.
შემოწმების აქტის მიხედვით, შპს ჯ-ს საგადასახადო შემოწმების პროცესში გამოვლინდა, რომ კომპანიას შესამოწმებელ პერიოდში იჯარის მომსახურებას უწევს გადასახადის გადამხდელად რეგისტრირებული ფიზიკური პირი ზ. მ.
შემოსავლების სამსახურის ერთიანი ელექტრონული ბაზების მონაცემების დამუშავების შედეგად დადგინდა, რომ ზ. მ-ს შპს ჯ-სგან მომსახურების სანაცვლოდ მიღებული საკომპენსაციო თანხები არ აქვს ასახული შესაბამისი პერიოდის ერთობლივ შემოსავალში.
საგადასახადო კოდექსის 102-ე მუხლის, მე-100 მუხლის, 136-ე მუხლის მე-7 ნაწილის, და 138-ე მუხლის შესაბამისად, შემოწმების შედეგად 2016 წლის ერთობლივი შემოსავალი გაიზარდა 6 000 ლარით.
შემოწმების აქტის საფუძველზე, გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 24.12.2019 წლის №023-27 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.
შემოსავლების სამსახურის 13.03.2020 წლის №7598 ბრძანებით საჩივარი დაკმაყოფილდა ნაწილობრივ, მომჩივანი საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე გათავისუფლდა აუდიტის დეპარტამენტის 24.12.2019 წლის №023-27 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახული სანქციისგან.
შემოსავლების სამსახურის 13.03.2020 წლის №7598 ბრძანება გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 79-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტზე, მე-80 მუხლის პირველ ნაწილზე, მე-100 მუხლის პირველ და მე-3 ნაწილებზე, 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 136-ე მუხლზე, 153-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტზე და მიიჩნევს, რომ ვინაიდან გადასახადის გადამხდელი 20.05.2004 წლიდან რეგისტრირებულია ფიზიკურ პირად, ამდენად, შპს ჯ-ს არ ჰქონდა გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავების ვალდებულება. შესაბამისად, აუდიტის დეპარტამენტის მიერ მართლზომიერად იქნა გადასახადის გადამხდელის საგადასახადო ვალდებულებები განსაზღვრული.
სადავო საგადასახადო მოთხოვნით დაკისრებულ სანქციასთან მიმართებით შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლზე, 272-ე მუხლზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე, საქართველოს უზენაესი სასამართლოს (საქმე Nბს-222-219 (კ-14)) განჩინებაზე და აღნიშნავს, რომ საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის მიზანია საგადასახადო პასუხისმგებლობისგან გაათავისუფლოს პირი, რომელიც სამართლებრივი შეცდომის არეალში მოქმედებდა, რადგან სამართლებრივი შეცდომის დროს პირი არასწორად აფასებს ჩადენილი ქმედების სამართლებრივ არსს და ამ ქმედებით გამოწვეულ სამართლებრივ შედეგს.
შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში მომჩივანს არ ჰქონია გადასახადისგან თავის არიდების განზრახვა. შესაბამისად, ვინაიდან გადასახადის გადამხდელი მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში, რაც გამოწვეულია შეცდომით/არცოდნით, საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე მომჩივანი უნდა გათავისუფლდეს 24.12.2019 წლის №023-27 საგადასახადო მოთხოვნაში ასახული სანქციისგან.

მომჩივნის არგუმენტაცია
მომჩივანი აღნიშნავს, რომ შემოსავლების სამსახურის 13.03.2020 წლის №7598 ბრძანება იმ ნაწილში, რა ნაწილშიც არ არის დაკმაყოფილებული საჩივარი, არის უკანონო. არავის განუმარტია, რომ მას უნდა გადაეხადა საშემოსავლო გადასახადი და წარედგინა დეკლარაცია. მითუმეტეს, რომ მისი გადასახადის გადამხდელად დარეგისტრირება გამოწვეული იყო შეცდომით და არცოდნით. მუშაობს შპს ჯ-ში, არის ზედამხედველი და იღებს ხელფასს კომპანიისგან. შესაბამისად, უცნობი იყო, რომ დასჭირდებოდა ანგარიშგება საგადასახადო ორგანოში.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის მე-80 მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, რეზიდენტი ფიზიკური პირის საშემოსავლო გადასახადით დაბეგვრის ობიექტია დასაბეგრი შემოსავალი, რომელიც განისაზღვრება, როგორც სხვაობა კალენდარული წლის განმავლობაში მიღებულ ერთობლივ შემოსავალსა და ამ პერიოდისათვის ამ კოდექსით გათვალისწინებული გამოქვითვების თანხებს შორის.
ამავე კოდექსის 102-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის თანახმად, ეკონომიკური საქმიანობით მიღებულ შემოსავლებს განეკუთვნება მომსახურების მიწოდებით მიღებული შემოსავლები.
საგადასახადო კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის 1.01.2018 წლამდე მოქმედი რედაქციით, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, კერძოდ საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც გაწეული მომსახურების ღირებულებას უნაზღაურებს ფიზიკურ პირს, რომელსაც არ აქვს გადასახადის გადამხდელის მოწმობა.
დადგენილია და სადავო არ არის, რომ 2016 წელს მომჩივნის მიერ მიღებულია საიჯარო მომსახურებიდან შემოსავლები, შპს ჯ-თან გაფორმებული ხელშეკრულების შესაბამისად გაწეული მომსახურებით.
ვინაიდან მომჩივანი საგადასახადო ორგანოში აღრიცხულია გადასახადის გადამხდელად და მის მიერ იჯარის მომსახურებიდან მიღებულია შემოსავლები, საბჭოს მიაჩნია, რომ მოცემულ შემთხვევაში მოიჯარეს არ გააჩნდა გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავების ვალდებულება და აღნიშნული შემოსავლის (საიჯარო ქირის) დეკლარირება და გადახდა მომჩივნის (მეიჯარის) ვალდებულება იყო. შესაბამისად, მომჩივნის საგადასახადო ვალდებულებები გაანგარიშებულია კანონმდებლობის მოთხოვნათა გათვალისწინებით.

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.