თარიღი: 2/4/2021
ნომერი: 10719/2/20
მუხლი: საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის შემცირება,
კატეგორია: საგადასახადო ჯარიმები,
შემმოწმებელი: აუდიტის დეპარტამენტი
 

ქ. თბილისი 4.02.2021
გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა №10719/2/2020
მომჩივანი: შპს „პ“ (ს/ნ )
მოპასუხე: აუდიტის დეპარტამენტი
საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, ზ. ძნელაშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ადეიშვილის, ნ. ბაბუხადიას, დ. გაბლიშვილის, შ. გვენეტაძის, შ. კომლაძის, დ. ლაშხიას, დ. მოლოდინის, დ. რუხაძის, გ. ფერაძის, შემადგენლობით, 4.02.2021 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება შპს „პ“-ის 11.07.2020 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №10719/2/2020).

დავის საგანი:
სანქციისგან გათავისუფლება საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის საფუძველზე.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
1. აუდიტის დეპარტამენტის 30.12.2019 წლის №006-1232 საგადასახადო მოთხოვნა;
2. შემოსავლების სამსახურის 11.06.2020 წლის №15182 ბრძანება.

დარიცხული თანხა: 161 874 ლარი.
მათ შორის:
გადასახადი: 101 246
დღგ - 51 497
საშემოსავლო გადასახადი - 49 749
ჯარიმა - 52 422
საურავი - 8 206

ფაქტების აღწერა/დარიცხვის საფუძვლები
გადასახადის გადამხდელის ძირითად საქმიანობას წარმოადგენს უძრავი ქონების ბაზარზე დეველოპერულ კომპანიებს, ექსკლუზიური ურთიერთობების საფუძველზე, დაეხმაროს მათ კუთვნილებაში არსებული უძრავი ქონების (საცხოვრებელი, საოფისე, კომერციული ფართების) რეალიზაციაში.
აუდიტის დეპარტამენტის კამერალური საგადასახადო შემოწმების 26.12.2019 წლის აქტის მიხედვით, შემოწმებულია 27.09.2018 წლიდან 1.07.2019 წლამდე პერიოდი.
შემოწმების აქტიდან ირკვევა, რომ მომჩივანს 2018 წლის სექტემბრიდან გაფორმებული აქვს მომსახურების ხელშეკრულება შპს ბ-სთან. ხელშეკრულების საგანია დამკვეთის საკუთრებაში არსებულ მრავალბინიან საცხოვრებელ სახლში ბინების გაყიდვასთან დაკავშირებული ნებისმიერი სერვისის და მარკეტინგული მომსახურების გაწევა (შემსრულებელი საკომისიოს იღებს თითოეული გაყიდული ბინის ჯამური ღირებულების 3,54 %-ს (დღგ-ის ჩათვლით)).
აღნიშნულ მომსახურებაზე კომპანიას გამოწერილი აქვს ანგარიშ-ფაქტურები სრულ შესამოწმებელ პერიოდში, ამასთანავე საბანკო ამონაწერის შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ მარკეტინგული მომსახურება გაწეულია სხვა კომპანიებისთვისაც. 2018 წლის ოქტომბრის თვეზე წარდგენილია დღგ-ის ნულოვანი დეკლარაცია, სხვა საანგარიშო პერიოდებზე გადასახადის გადამხდელს არ აქვს წარდგენილი დღგ-ის დეკლარაციები.
საგადასახადო კოდექსის 160-ე მუხლის „ა“ ქვეპუნქტის, 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის, 169-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის და მე-2 ნაწილის გათვალისწინებით, გადასახადის გადამხდელის მიერ წარდგენილი პირველადი დოკუმენტების და საბანკო ამონაწერის შესწავლის შედეგად განისაზღვრა დასაბეგრი ბრუნვა შესამოწმებელ საანგარიშო პერიოდში, რამაც 2018 წელს შეადგინა 136 959 ლარი და 2019 წელს შეადგინა 150 544 ლარი.
გადასახადის გადამხდელის მიერ დღგ-ის დეკლარაციაში ანგარიშ-ფაქტურების რეესტრში არ არის ასახული ანგარიშ-ფაქტურები. „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანასთა მინისტრის 31.12.2010 წლის №996 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 54-ე მუხლის მე-2 პუნქტის თანახმად, გადასახადის გადამხდელი ვალდებული იყო დღგ-ის დეკლარაციის დანართში (რეესტრში) შეეტანა ელექტრონული საგადასახადო ანგარიშ-ფაქტურების მონაცემები.
გადასახადის გადამხდელის მიერ დარღვეულია საგადასახადო კოდექსის 43-ე მუხლის მე-4 ნაწილის, 175-ე მუხლის და „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 31.12.2010 წლის №996 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 54-ე მუხლის მე-2 პუნქტის მოთხოვნები. შედეგად, გადასახადის გადამხდელს დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 291-ე მუხლის შესაბამისად.
მომჩივნის მიერ წარდგენილი საბანკო ანგარიშების ამონაწერიდან ირკვევა, რომ გაცემულია თანხები ფიზიკურ პირებზე, რომლებიც არ არიან რეგისტრირებული ინდივიდუალურ მეწარმეებად. შემოსავლების სამსახურის ერთიანი ელექტრონული საინფორმაციო სისტემის მიხედვით, მომჩივანს საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციები არ აქვს წარდგენილი.
საგადასახადო კოდექსის 101-ე მუხლის პირველი ნაწილის და 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის შესაბამისად, საბანკო ამონაწერში დაფიქსირებულ განაცემებზე გადასახადის გადამხდელს დაერიცხა საშემოსავლო გადასახადი. აგრეთვე, დაეკისრა ჯარიმა საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილით.
გადასახადის გადამხდელს არასრულად აქვს წარდგენილი ინფორმაცია საანგარიშო პერიოდების მიხედვით განაცემებისა და გადახდის წყაროსთან დაკავებული გადასახადის შესახებ, რითაც დაარღვია „გადასახადების ადმინისტრირების შესახებ“ საქართველოს ფინანასთა მინისტრის 31.12.2010 წლის №996 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციის 39-ე მუხლის მოთხოვნები, რაზეც მომჩივანს დაეკისრა საგადასახადო კოდექსის 291-ე მუხლით გათვალისწინებული ჯარიმა.
შემოწმების აქტის საფუძველზე გადასახადის გადამხდელს წარედგინა აუდიტის დეპარტამენტის 30.12.2019 წლის №006-1232 საგადასახადო მოთხოვნა, რომელიც გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში.
შემოსავლების სამსახურის 11.06.2020 წლის №15182 ბრძანებით საჩივარი არ დაკმაყოფილდა, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს საგადასახადო კოდექსის 302-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, 43-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტზე, 269-ე მუხლის პირველ ნაწილზე, 275-ე მუხლის პირველ-მე-3 ნაწილებზე, 291-ე მუხლზე, 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილზე და ყურადღებას ამახვილებს იმ გარემოებაზე, რომ გადასახადის გადამხდელი არ ახორციელებდა დღგ-ის და საშემოსავლო გადასახადის დეკლარაციების წარდგენას. ამასთან, აღნიშნული დეკლარაციების წარუდგენლობას გააჩნდა არაერთჯერადი ხასიათი, კერძოდ, გადასახადის გადამხდელს შესამოწმებელ პერიოდში არ აქვს არც ერთი შესაბამისი საანგარიშო თვის დეკლარაცია წარდგენილი.
ყოველივე ზემოაღნიშნულის და საქმეში არსებული ფაქტობრივი გარემოებების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ განსახილველ შემთხვევაში, მომჩივანი არ მოქმედებდა სამართლებრივი შეცდომის არეალში. შესაბამისად, არ არსებობს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის გამოყენების საფუძველი. ამდენად, საჩივარი დაუსაბუთებელია და არ უნდა დაკმაყოფილდეს.

მომჩივნის არგუმენტაცია
მომჩივანი განმარტავს, რომ ვერ ახდენდა დეკლარაციების წარდგენას 2018 წლის სექტემბრიდან 2019 წლის ივლისამდე პერიოდში, რადგან არ ჰქონდა ინფორმაცია გადასახადების დეკლარირებასთან დაკავშირებით, თუმცა მას შემდეგ რაც გაიგო გადასახადების დეკლარირების ვალდებულების არსებობა, გადაიხადა კუთვნილი გადასახადი, რაზეც გააჩნია გადახდის დამადასტურებელი საბანკო ქვითრები.
საგადასახდო კოდექსის 309-ე მუხლის 36-ე ნაწილის მიხედვით, გადასახადის გადამხდელის მიერ თანხის გადახდის დამადასტურებელი №1 ფორმის ქვითრის საგადასახადო ორგანოში წარდგენის შემთხვევაში, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია გადასახადის გადამხდელს საგადასახადო ვალდებულება შესრულებულად ჩაუთვალოს შესაბამისი თანხის ნაწილში.
მომჩივანს მიაჩნია, რომ არის კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი, რადგანაც დეკლარაციის წარუდგენლობის დროს არ ჰქონდა გაცნობიერებული, რომ ეს იყო სამართალდარღვევა, ასევე არ იცოდა როდის უნდა გადაეხადა გადასახადი. გასათვალისწინებელია ის ფაქტი, რომ ყოველთვიურად წერდა შესაბამის ანგარიშ-ფაქტურებს, რაც თავისთავად გამორიცხავს გადასახადების დამალვის განზრახვას. სანქციის დაკისრება მძიმე ტვირთად დააწვება კომპანიას და გამოიწვევს საქმიანობის შეჩერებას. უნდა მოიხსნას დაუდეკლარირებელ პერიოდზე დაკისრებული სანქცია (ჯარიმა-საურავი) სრულად.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დაკმაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საგადასახადო კოდექსის 161-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ა“ ქვეპუნქტის 1.01.2021 წლამდე მოქმედი რედაქციით, დღგ-ით დასაბეგრი ოპერაციებია საქართველოს ტერიტორიაზე ეკონომიკური საქმიანობის ფარგლებში მომსახურების გაწევა.
ამავე კოდექსის 154-ე მუხლის პირველი ნაწილის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადახდის წყაროსთან გადასახადის დაკავება ევალება საგადასახადო აგენტს, რომელიც არის იურიდიული პირი, საწარმო/ორგანიზაცია ან მეწარმე ფიზიკური პირი, რომელიც გაწეული მომსახურების ღირებულებას უნაზღაურებს ფიზიკურ პირს (გარდა დღგ-ის გადამხდელად რეგისტრირებული ფიზიკური პირისა, ნოტარიუსისა, კერძო აღმასრულებლისა, მიკრო ბიზნესის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირისა და ფიქსირებული გადასახადის გადამხდელის სტატუსის მქონე ფიზიკური პირისა, შესაბამისი საქმიანობის ნაწილში), რომელიც ინდივიდუალურ მეწარმედ დარეგისტრირებული არ არის.
საგადასახადო კოდექსის 275-ე მუხლის მე-2 ნაწილის თანახმად, საგადასახადო დეკლარაციაში/გაანგარიშებაში გადასახადის თანხის შემცირება, გარდა ამ მუხლის პირველი, 21 და 22 ნაწილებით გათვალისწინებული შემთხვევებისა, − იწვევს დაჯარიმებას შემცირებული გადასახადის თანხის 50 პროცენტის ოდენობით
ამავე კოდექსის 291-ე მუხლის თანახმად, პირის მიერ ამ კოდექსით გათვალისწინებული ვალდებულების შეუსრულებლობა, რისთვისაც ამავე კოდექსით გათვალისწინებულია პასუხისმგებლობა, მაგრამ არ არის განსაზღვრული ჯარიმის ოდენობა, - იწვევს დაჯარიმებას 100 ლარის ოდენობით.
საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-7 ნაწილის თანახმად, დავის განმხილველ ორგანოს უფლება აქვს, გაათავისუფლოს კეთილსინდისიერი გადასახადის გადამხდელი ამ კოდექსით გათვალისწინებული სანქციისაგან, თუ სამართალდარღვევა გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით/არცოდნით
შემოწმების შედეგად დადგენილია და სადავო არ არის, რომ გადასახადის გადამხდელს 2018 წლის სექტემბრიდან გაფორმებული აქვს მომსახურების ხელშეკრულება შპს ბ-სთან. აღნიშნულ მომსახურებაზე კომპანიას გამოწერილი აქვს ანგარიშ-ფაქტურები სრულ შესამოწმებელ პერიოდში. ამასთანავე, საბანკო ამონაწერის შესწავლის შედეგად დადგინდა, რომ მარკეტინგული მომსახურება გაწეულია სხვა კომპანიებისთვისაც. საბანკო ანგარიშების ამონაწერიდან ირკვევა, რომ მომჩივნის მიერ გაცემულია თანხები ფიზიკურ პირებზე, რომლებიც არ არიან რეგისტრირებული ინდივიდუალურ მეწარმეებად.
მომჩივანმა საჩივრის განხილვისას აღნიშნა, რომ მას ანგარიშ-ფაქტურების გამოწერას სთხოვდა დამკვეთი, რასაც ახერხებდა თვითონვე. გადასახადის თანხები გადაიხადა საგადასახადო შემოწმების დანიშვნის თაობაზე ინფორმაციის გაგებისთანავე, იმავე დღეს. ასეთი ვალდებულების შესახებ არ იცოდა, რადგან არ ჰყავდა კვალიფიციური ბუღალტერი.
მომჩივანი არ დავობს დარიცხვის მართლზომიერებაზე, არ უარყოფს სამართალდარღვევის ჩადენის ფაქტს, მაგრამ მიაჩნია, რომ აღნიშნული გამოწვეულია გადასახადის გადამხდელის შეცდომით, რასაც საბჭო ვერ გაიზიარებს, ვინაიდან მომჩივნის არგუმენტი, რომ გადასახადების დაუდეკლარირებლობა გამოწვეული იყო ადამიანური ფაქტორით, კერძოდ კი, საკანონმდებლო მოთხოვნების არცოდნით ან/და კვალიფიციური თანამშრომლის (ბუღალტრის) არ ყოლის მიზეზით, არ წარმოადგენს კომპანიისთვის საპატიო გარემოებას საგადასახადო კანონმდებლობით გათვალისწინებული მოთხოვნების შეუსრულებლობისას.
ამასთან, მომჩივნის მითითება გადახდის დამადასტურებელი ქვითრების გათვალისწინებაზე საფუძველს მოკლებულია, ვინაიდან მომჩივანს ჯარიმა დაეკისრა გადასახადების გამოანგარიშებასთან და დეკლარირებასთან დაკავშირებული ვალდებულებების შეუსრულებლობის გამო, ხოლო საურავის გაანგარიშება ხორციელდება დადგენილ ვადაში გადაუხდელი გადასახადების თანხასა და გადახდილი გადასახადების თანხას შორის სხვაობაზე.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, საბჭოს მიაჩნია, რომ სადავო საკითხზე შემოსავლების სამსახურის 11.06.2020 წლის №15182 ბრძანებით მიღებული გადაწყვეტილება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების და მომჩივნის მოთხოვნის დაკმაყოფილების საფუძველი.

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.