თარიღი: 7/2/2021
ნომერი: 13237/2/20
მუხლი: საჩივრის განუხილველად დატოვება არ არსებობს საგადასახადო ორგანოს გადაწყვეტილება,
კატეგორია: პროცედურა,
შემმოწმებელი: მომსახურების დეპარტამენტი
 

 ქ. თბილისი

2.07.2021

გ ა დ ა წ ყ ვ ე ტ ი ლ ე ბ ა №13237/2/2021

მომჩივანი: ე ჩ (ს/ნ)
მოპასუხე: მომსახურების დეპარტამენტი


საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულმა დავების განხილვის საბჭომ, ზ. ძნელაშვილის (სხდომის თავმჯდომარე), მ. ადეიშვილის, გ. ბასილაძის, შ. გვენეტაძის, დ. ლაშხიას, გ. მაისურაძის, დ. მოლოდინის, დ. რუხაძის შემადგენლობით, 2.07.2021 წელს განიხილა და მიიღო გადაწყვეტილება ე ჩს 4.06.2021 წელს რეგისტრირებულ საჩივარზე (რეგისტრაციის №13237/2/2021).

დავის საგანი:
საჩივრის განუხილველად დატოვება - არ არსებობს დავის საგანი.

გასაჩივრებული გადაწყვეტილება:
შემოსავლების სამსახურის 24.05.2021 წლის №15706 ბრძანება.

ფაქტების აღწერა
მომჩივანმა, შემოსავლების სამსახურში 2021 წლის 17 თებერვალს წარადგინა განცხადება რომლითაც, არ ეთანხმებოდა მსუბუქი ავტომობილის იმპორტისას აქციზის გადასახადის დაანგარიშების წესს. აღნიშნული განცხადების პასუხად, მომსახურების დეპარტამენტის 2021 წლის 15 მარტის №21-11/29635 წერილით, საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლის გათვალისწინებით, მომჩივანს განემარტა მსუბუქი ავტომობილის იმპორტზე აქციზის განაკვეთის გაანგარიშების წესი. კერძოდ, საგადასახადო კოდექსის 185-ე მუხლის პირველი ნაწილის „ე“ ქვეპუნქტის და 188-ე მუხლის პირველი ნაწილის ცხრილის მე-4 გრაფის გათვალისწინებით, პირს განემარტა, რომ თუ ავტომობილი იმპორტის პროცედურაში მოექცა 2021 წელს, ავტომობილის წლოვანება გაიანგარიშება ამავე (2021) წელსა და მისი გამოშვების წელს შორის სხვაობით და აქციზის გადასახადის თანხა გადაიხდევინება ამ წესის შესაბამისად განსაზღვრული მსუბუქი ავტომობილის წლოვანების გათვალისწინებით.
15.03.2021 წლის №21-11/29635 წერილი გასაჩივრდა შემოსავლების სამსახურში, რომლის 24.05.2021 წლის №15706 ბრძანებით საჩივარი დარჩა განუხილველი საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალიწინებული საფუძვლით, რაც გასაჩივრდა საქართველოს ფინანსთა სამინისტროსთან არსებულ დავების განხილვის საბჭოში.

შემოსავლების სამსახურის გადაწყვეტილების შინაარსი
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს, საბაჟო კოდექსის მე-6 მუხლზე, 33-ე მუხლის მე-2 ნაწილზე, საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლზე, 301-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტზე და აღნიშნავს, რომ შემოსავლების სამსახურის გადასახადების ადმინისტრირების საინფორმაციო სისტემის მონაცემებითა და საქმეზე არსებული მასალიდან ირკვევა, რომ ელგუჯა ჩხაიძის (პ/ნ 01030017790) მიმართ არ არსებობს საბაჟო ორგანოს მიერ საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობის საფუძველზე განხორციელებული ქმედება ან/და გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი, რომელსაც მომჩივნის მიმართ შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგი.
შემოსავლების სამსახური მიუთითებს, რომ მომსახურების დეპარტამენტის 2021 წლის 15 მარტის №21-11/29635 წერილი არის საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის გამოყენების შესახებ წერილობითი განმარტება, რომელიც საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლის შესაბამისად წარმოადგენს რეკომენდაციას და არ არის ინდივიდუალურ ადმინისტრაციულ-სამართლებრივ აქტი.
ზემოაღნიშნული სამართლებრივი ნორმებისა და ფაქტობრივი გარემოების გათვალისწინებით, შემოსავლების სამსახურმა მიიჩნია, რომ სახეზეა საჩივრის განუხილველად დატოვების საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტით გათვალისწინებული საფუძველი.

მომჩივნის არგუმენტაცია
2019 წლის 26 დეკემბერს შპს-სთაც გაფორმებული ხელშეკრულების მიხედვით, მომჩივნის მიერ შესყიდული და საქართველოში იმპორტირებული იქნა ტოიოტა პრიუსის მოდელის ავტოსატრანსპორტო საშუალება, რომლის საქართველოში შემოსვლისას დაემთხვა მსოფლიოში გავრცელებულ კორონა ვირუსის ეპიდემია. იმის გამო, რომ საქართველოში ავტოიმპორტი ძირითადად ხორციელდება ისეთი ქვეყნებიდან, საიდანაც ავტომობილების ტრანსპორტირების პერიოდი ხშირ შემთხვევაში აღემატება 1 თვეს, პანდემიის საწყის ეტაპზე ავტო-იმპორტიორებისთვის შეუძლებელი იყო პანდემიით გამოწვეული რისკების სრულად შეფასება. შესაბამისად, რთულ მდგომარეობაში აღმოჩნდნენ ის იმპორტიორები, რომელთანაც ავტომობილები პანდემიის დაწყებამდე შეიძინეს. სწორედ მათ რიცხვში აღმოჩნდა მომჩივანიც.
ზემოაღნიშნულ გამოწვევაზე საპასუხოდ, საქართველოს მთავრობის მიერ საწყის ეტაპზე გადაიდგა არაერთი ნაბიჯი იმისათვის, რომ მაქსიმალურად მომხდარიყო პანდემიით გამოწვეული უარყოფითი შედეგების შემსუბუქება, აღნიშნულ სექტორში დასაქმებული პირებისთვის. 2020 წლის მარტში მიღებული გადაწყვეტილებით, ავტო-იმპორტიორების პირველ აპრილამდე შემოყვანილი ავტომობილების განბაჟების 90 დღიანი ვადა იმავე წლის პირველ სექტემბრამდე გადაუვადდათ.
მეორე ეტაპზე, 2020 წლის მაისში, უწყებათაშორისი საკოორდინაციო საბჭოს გადაწყვეტილებით, გაფართოვდა საგადასახადო შეღავათის არეალი. კერძოდ, იმის გამო, რომ პანდემიამდე შეძენილი გარკვეული რაოდენობის ავტომობილების იმპორტი ვერ განხორციელდა იმავე წლის პირველ აპრილამდე. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს გადაწყვეტილებით, ავტოიმპორტიორებს 2020 წლის პირველ მაისამდე შემოყვანილი ავტომობილების განბაჟების ვადაც, ასევე პირველ სექტემბრამდე გახანგრძლივდა.
2020 წლის აგვისტოში უწყებათაშორისი საკოორდინაციო საბჭოს გადაწყვეტილებით, საგადასახადო შეღავათის არეალი კიდევ ერთხელ გაფართოვდა. ამჯერად, 2020 წლის პირველ მაისამდე შემოყვანილი ავტომობილების განბაჟების ვადა, რომელიც პრაქტიკულად სრულად მოიცავს პანდემიამდე შეძენილ ავტომობილებს, გახანგრძლივდა 2021 წლის მარტამდე.
2021 წლის 15 თებერვალს მომჩივანმა მიმართა მომსახურების სააგენტოს მის ფაქტობრივ მფლობელობაში არსებული მოძრავი ნივთის ავტომანქანა ტოიოტა პრიუსის 2010 წლის სახ. ნომრით განბაჟების საფასურის გადასახდელად. ავტომანქანა ჩამოყვანილია შპს „კავკასიის ავტოიმპორტის“ მიერ №CAI-83177 ხელშეკრულების საფუძველზე.
განბაჟების საფასურის გადახდის შემდეგ აღნიშნული ავტომობილი მომჩივანზე უნდა დარეგისტრირებულიყო საკუთრების უფლებით. თუმცა მომსახურების სააგენტომ მომჩივანს დაუანგარიშა აქციზის თანხა და გადასცა დაანგარიშებული თანხის ცხრილი, სადაც აქციზის გადასახადი დაანგარიშებულია ავტომობილის წლოვანების მიხედვით გამოშვებიდან არა 10 წელი, არამედ 12 წელი, ანუ განბაჟების მომენტისთვის 2021 წლის მდგომარეობით.
ამან გამოიწვია აქციზის თანხის გაზრდა 720 ლარით და შეადგინა 2697 ლარი, ნაცვლად 1980 ლარისა. მართალია, ავტომობილის განბაჟების თანხის გაანგარიშების შედეგად არ გამოიცემა ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტი, რომლის გასაჩივრებაც უნდა მოხდეს საგადასახადო კოდექსის 301-ე და 304-ე მუხლების თანახმად, თუმცა მოთხოვნა გაზრდილი თანხის გადახდის თაობაზე ეწინააღმდეგება მთავრობის გადაწყვეტილებებს და იგნორირებულია საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2020 წლის 18 აგვისტოს №191 ბრძანებით „საბაჟო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესის, საბაჟო სანქციის აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისა და მათი განხორციელების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 27 აგვისტოს №254 ბრძანებაში შეტანილი ცვლილებები.
შემოსავლების სამსახურმა საგადასახადო კოდექსის 301-ე და 304-ე მუხლების საფუძველზე საჩივარი დატოვა განუხილველი.
ავტოსატრანსპორტო საშუალების გაანგარიშებისას დაირღვა საგადასახადო კოდექსის მე-3 მუხლის ვადების განსაზღვრის კოდექსით დადგენილი ნორმა, რომლის მიხედვითაც, დადგენილი ვადა განისაზღვრება კონკრეტული კალენდარული თარიღით ან დროის მონაკვეთით, რომელიც აუცილებლად უნდა დადგეს.
ამ კოდექსით დადგენილი ვადის ათვლა იწყება შესაბამისი მოქმედების განხორციელების მომდევნო დღიდან. დღე შეიძლება იყოს სამუშაო ან კალენდარული. თუ არ არის მითითებული დღე არის კალენდარული დღე, სამუშაო დღე ემთხვევა კალენდარულ დღეს, გარდა შაბათისა, კვირისა და საქართველოს ორგანული კანონით „საქართველოს შრომის კოდექსი“ განსაზღვრული უქმე დღისა, თუ საგადასახადო კანონმდებლობით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული. ვადა, რომელიც გამოიანგარიშება წლებით, მთავრდება ვადის ბოლო წლის შესაბამის თვესა და რიცხვში. აქედან გამომდინარე, აღნიშნული მანქანა არის 10 წლის და 12 წლის გახდება მიმდინარე წლის დეკემბრის თვეში. ერთი წელი გამოთვლილია ზედმეტად.
აგრეთვე იგნორირებულია 2020 წლის აგვისტოში უწყებათაშორისი საკოორდინაციო საბჭოს და პრემიერ მინისტრის გადაწყვეტილებით, მიღებული საგადასახადო შეღავათი 2020 წლის პირველ მაისამდე შემოყვანილი ავტომობილების განბაჟების ვადის 2021 წლის პირველ მარტამდე გახანგრძლივება. ასევე იგნორირებულია 2020 წლის 18 აგვისტოს №191 ბრძანების „საბაჟო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესის, საბაჟო სანქციის აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისა და მათი განხორციელების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 27 აგვისტოს №254 ბრძანებაში ცვლილების შეტანის თაობაზე „ნორმატიული აქტების შესახებ“ „საბაჟო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესის, საბაჟო სანქციის აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისა და მათი განხორციელების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 27 აგვისტოს №254 ბრძანებით დამტკიცებული „საბაჟო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესის“ (დანართი №1) მე-5 მუხლის გარდამავალი დებულების გათვალისწინებით, ჯანდაცვის მსოფლიო ორგანიზაციის (ჯანმო) მიერ კორონავირუსის ინფექციის ეპიდ აფეთქებები გამოცხადდა პანდემიად, რაც „საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-12 მუხლის თანახმად, განეკუთვნება საგანგებო სიტუაციას და აღნიშნული გარემოება კი, საქართველოს საბაჟო კოდექსის 72-ე მუხლის პირველი ნაწილისა და საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 269-ე მუხლის მე-5 ნაწილის შესაბამისად მიიჩნევს დაუძლეველ ძალად (ფორსმაჟორი); ამდენად საქართველოს საბაჟო ტერიტორიაზე 2020 წლის 1 მაისამდე შემოყვანილი, საგარეო ეკონომიკური საქმიანობის ეროვნული სასაქონლო ნომენკლატურის (სეს ესნ) 8701, 8702, 8703, 8704, 8705, და 8711 სასაქონლო პოზიციებით გათვალისწინებული მექანიკური სატრანსპორტო საშუალების (რომლის შიგაწვის ძრავაც ცილინდრის მუშა მოცულობა 50 სმ3-ზე მეტია, ხოლო ელექტროძრავის შემთხვევაში - მაქსიმალური გამომუშავებული სიმძლავრე 4 კვტ-ზე მეტია), აგრეთვე 8716 სასაქონლო პოზიციით გათვალისწინებული მისაბმელის და ნახევრადმისაბმელის მფლობელი თავისუფლდება აღნიშნული სატრანსპორტო საშუალების წარდგენის/ზოგადი დეკლარირების ვადის ან სატრანსპორტო საშუალების გამოცხადების ვადის დარღვევისათვის ან საბაჟო პროცედურების დარღვევისათვის საქართველოს საბაჟო კოდექსის 165-ე და 171-ე მუხლებით გათვალისწინებული პასუხისმგებლობისგან, აგრეთვე აღნიშნულ სატრანსპორტო საშუალებაზე საგადასახადო კანონმდებლობით დადგენილ ვადაში გადასახადის გადასახდელი თანხის გადაუხდელობისთვის საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 272-ე მუხლით განსაზღვრული საურავისგან, თუ იგი 2021 წლის 1 მარტამდე უზრუნველყოფს ამ სატრანსპორტო საშუალების საბაჟო პროცედურაში მოქცევას ან მისი რეექსპორტის განხორციელებას“.
საქართველოს სამოქალაქო კოდექსის 361-ე მუხლის მე-3 ნაწილის თანახმად, ვალდებულება უნდა შესრულდეს ჯეროვნად, კეთილსინდისიერად, დათქმულ დროსა და ადგილას. თუმცა შესაძლებელია, დამოუკიდებლად არსებობდეს ისეთი გარემოებები, რომლებიც ხელს შეუშლის ნაკისრი ვალდებულებების ჯეროვნად შესრულებაში. ამგვარად გარემოებებს „ფორს-მაჟორს“ ანუ „დაუძლეველ ძალას“ წარმოადგენს, რაც დადგენილია მთავრობის მიერ და საქართველოს ფინანსთა მინისტრის მიერ 2019 წლის 27 აგვისტოს გამოცემული №254 ბრძანებით დამტკიცებული ინსტრუქციით, რაც ვერ გახდება და არ წარმოადგენს სადავო გარემოებას. ზემოაღნიშნული ბრძანება ნათლად განმარტავს, რომ მოხდა საგადასახადო ვალდებულების გადავადება.
საგადასახადო დავალიანებებისა და სახელმწიფო სესხების რესტრუქტურიზაციის შესახებ საქართველოს კანონის პირველი მუხლის ტერმინთა განმარტების „თ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დავალიანების გადავადება ნიშნავს გადავადებული საგადასახადო დავალიანების ან/და სასესხო დავალიანების დაფარვის ვალდებულებების განვადებას. ანუ ამ კანონის თანახმად, რომელიც განსაზღვრავს საქართველოს კანონმდებლობის შესაბამისად შექმნილი საწარმოების ვადაგადაცილებული საგადასახადო დავალიანებებისა და სასესხო დავალიანებების რესტრუქტურიზაციის, აგრეთვე სასესხო დავალიანების უიმედო სესხად აღიარებისა და ჩამოწერის, პატიების, მესამე პირისათვის გადაკისრების, დაფარვის მოთხოვნის უფლების სხვა იურიდიული პირისათვის გარკვეული დისკონტით დათმობის ზოგად პრინციპებს, ორგანიზაციულ და სამართლებრივ საფუძვლებს აღნიშნული საწარმოების საფინანსო-ეკონომიკური მდგომარეობის გაუმჯობესების და გადახდისუნარიანობის ამაღლებას. მოხდა ვადაგადაცილებული საგადასახადო დავალიანების დაფარვის ვალდებულების განვადება და არა ახალი გაანგარიშება და გადამხდელის ვალდებულების გაზრდა.
საქართველოს კონსტიტუციის 31-ე მუხლის თანახმად, არავინ აგებს პასუხს ქმედებისათვის, რომელიც მისი ჩადენის დროს სამართალდარღვევად არ ითვლება, კანონს, თუ ის არ ამსუბუქებს ან არ აუქმებს პასუხისმგებლობას, უკუძალა არა აქვს. ამდენად, შემოსავლების სამსახურის მიერ გაზრდილი და არასწორად გაანგარიშებული გადასახადი კანონიერად ექვემდებარება გაუქმებას.
აღნიშნულიდან გამომდინარე, მომჩივანი ითხოვს საჩივრის განხილვასა და დაკმაყოფილებას, ვინაიდან შემოსავლების სამსახურის ბრძანებით მიღებული გადაწყვეტილება ზედმეტად დაკისრებული 720 ლარის გადახდის შესახებ არის უკანონო და გადამხდელისათვის არ აქვს მნიშვნელობა იგი დაკისრებულია ინდივიდუალური ადმინისტრაციული აქტით თუ არა, ვინაიდან საგადასახადო კოდექსის 41-ე მუხლის პირველი ნაწილის თანახმად, გადასახადი გადამხდელს უფლება აქვს „დ“ ქვეპუნქტი ისარგებლოს საგადასახდო შეღავათით; ქვეპუნქტი „კ“ არ შეასრულოს საგადასახადო ორგანოს კანონსაწინააღმდეგო აქტი ან მოთხოვნა ამდენად მიაჩნია, რომ ირკვევა კანონი მასთან მიმართებაში და კანონი ანიჭებს უფლებას საგადასახდო კოდექსის კ) არ შეასრულოს საგადასახადო ორგანოს კანონსაწინააღმდეგო აქტი ან მოთხოვნა. ასევე „ლ“ ქვეპუნქტის თანახმად „კანონის დადგენილი წესით მოითხოვოს“ საგადასახდო ორგანოს უკანონო გადაწყვტილების ან ქმედების შედეგად მიყენებული ზიანის ანაზღაურება.
ამ შემთხვევაში საგადასახადო ორგანოს მიერ ზედმეტად დაანგარიშებული გადასახდელი თანხის მოთხოვნის გამო მომჩივანს ადგება მატერიალური ზიანი, რომლის აღკვეთასაც მოითხოვს საგადასახადო კოდექსის მე-3 ნაწილი რომლის თანახმადაც, გადასახადის გადამხდელის უფლებებისა და კანონიერი ინტერესების დარღვევა იწვევს კანონით გათვალისწინებულ პასუხისმგებლობას. აღნიშნული საკითხის გარშემო უნდა მოხდეს მსჯელობა. ვინაიდან უგულებელყოფილია 2020 წლის აგვისტოში უწყებათაშორისი საკოორდინაციო საბჭოს და პრემიერ-მინისტრის გადაწყვეტილებით მიღებული საგადასახადო შეღავათი 2020 წლის პირველ მაისამდე შემოყვანილი ავტომობილების განბაჟების ვადის 2021 წლის პირველ მარტამდე გახანგრძლივება. საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2020 წლის 18 აგვისტოს №191 ბრძანებით „საბაჟო სამართალდარღვევის საქმის წარმოების წესის, საბაჟო სანქციის აღსრულების უზრუნველყოფის ღონისძიებებისა და მათი განხორციელების წესის დამტკიცების შესახებ“ საქართველოს ფინანსთა მინისტრის 2019 წლის 27 აგვისტოს №254 ბრძანებაში შეტანილი ცვლილება რაც ვერ გახდება და არ წარმოადგენს სადავო გარემოებას. ზემოაღნიშნული ბრძანება ნათლად განმარტავს, რომ მოხდა საგადასახადო ვალდებულების გადავადება.
მომჩივანი ითხოვს საჩივრის განხილვის პერიოდში არ შეეზღუდოს კანონიერი უფლებები, ავტომობილით გადაადგილების კუთხით. კერძოდ, მის კუთვნილი ავტომობილით გადაადგილებისას არ დაეკისროს არანაირი საჯარიმო სანქციები.

დავების განხილვის საბჭო
მხარეთა არგუმენტაციისა და წარმოდგენილი დოკუმენტაციის განხილვის შემდეგ საბჭომ მიიჩნია, რომ საჩივარი არ უნდა დამაყოფილდეს შემდეგ გარემოებათა გამო:
საბაჟო კოდექსის მე-6 მუხლის პირველი ნაწილის „წ“ ქვეპუნქტის თანახმად, გადაწყვეტილება არის საბაჟო ორგანოს მიერ საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობის საფუძველზე განხორციელებული ქმედება ან/და გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ-სამართლებრივი აქტი, რომელსაც პირის ან დაინტერესებულ პირთა მიმართ შეიძლება მოჰყვეს სამართლებრივი შედეგები.
საბაჟო კოდექსის 33-ე მუხლის პირველი და მე-2 ნაწილების თანახმად:
1. საბაჟო ორგანოს მიერ ამ კოდექსის საფუძველზე მიღებული გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში.
2. საქართველოს ფინანსთა სამინისტროს სისტემაში საბაჟო დავა (შემდგომ − დავა) განიხილება საქართველოს საგადასახადო კოდექსის შესაბამისად საგადასახადო დავის განხილვისთვის დადგენილი წესით, თუ ამ კოდექსით სხვა რამ არ არის გათვალისწინებული.
საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის თანახმად, დავის განმხილველი ორგანო საჩივარს არ განიხილავს, თუ არ არსებობს დავის საგანი.
საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლის შესაბამისად, საგადასახადო ორგანო უფლებამოსილია პირს გაუგზავნოს წერილობითი განმარტება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის გამოყენების შესახებ. აღნიშნული განმარტება არის სარეკომენდაციო ხასიათის.
ვინაიდან ე ჩს მიმართ არ არსებობს საბაჟო ორგანოს მიერ საქართველოს საბაჟო კანონმდებლობის საფუძველზე განხორციელებული ქმედება ან/და გამოცემული ინდივიდუალური ადმინისტრაციულ - სამართლებრივი აქტი, ხოლო, მომსახურების დეპარტამენტის 2021 წლის 15 მარტის №21-11/29635 წერილით, საგადასახადო კოდექსის 46-ე მუხლის შესაბამისად, მომჩივანს მიეცა განმარტება საქართველოს საგადასახადო კანონმდებლობის გამოყენების შესახებ, რაც წარმოადგენს რეკომენდაციას, საბჭო მიიჩნევს, რომ საგადასახადო კოდექსის 301-ე მუხლის „დ“ ქვეპუნქტის საფუძვლით შემოსავლების სამსახურის მიერ საჩივრის განუხილველად დატოვება მართლზომიერია და არ არსებობს მისი გაუქმების საფუძველი.

საბჭომ იხელმძღვანელა საქართველოს საგადასახადო კოდექსის 304-ე მუხლის პირველი ნაწილის „გ“ ქვეპუნქტით და გადაწყვიტა:

1. საჩივარი არ დაკმაყოფილდეს;
2. გადაწყვეტილება შეიძლება გასაჩივრდეს თბილისის საქალაქო სასამართლოში (თბილისი, დავით აღმაშენებლის ხეივანი №64) ამ გადაწყვეტილების მომჩივნისთვის ჩაბარებიდან 20 კალენდარული დღის ვადაში.